به حملى گران اندكى راست كرد * به درگاه الجن ( ؟ ) فرستاد مرد
وزير از پى آنكه آشفته بود * بديشان نهفته سخن گفته بود
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . سران * سخنها بگفتند از هركران
بگفتند با توست يكدل وزير * ندارد سر فتنه و داروگير
همىگويد آن پير پاكيزهكار * كه شد مكر تركان چنين آشكار « 1 »
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . من * كنم دشمنان ورا قهر من
شهنشه رسولان فرستاد باز * به نزد خليفه شه سرفراز
نبشتند فرمان نهادند آل * كه آلست نقش خجسته به فال
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * كز او هركسى را زيان است و سود
به ما قوت او داده فرهنگ و فر * بزرگى و شاهى و فتح و ظفر
به اقبال آن شه نوشته به زير * جهاندار منكو كه شير است [ شير ]
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . شاه * نبشته در آن نامه كاى دينپناه
خداوند هفت آسمان يار ماست * نترسى ز آن كس كه يارش خداست
بيا نزد ما تا بمانى بپاى * درخت سعادت نشانى « 2 » بهجاى
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * كز اينجا توانى از اين پس فزود
وگر تو بزرگى نبينى ز جاى * پسر را روان كن بر ما مياى
چو بينيم ما روى فرزند تو * نبريم دل را ز پيوند [ تو ]
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . بغداد را * چنان برزن و بوم آباد را
وگر از پسر نيز ترسى همى * به هم برزنى زاين سبب عالمى
سليمان كه شاه اندر آن كشور است * دواتى كه بر نامداران سر است
. . . . . . . . . . . . . . را بر من فرست * بمان بعد از اين خرم و تندرست
وگر ز آنچه گفتم بپيچى عنان * نبينى مگر نوك تير و سنان
حضور تو از آسمان بيش نيست * شمار مه و مشترى خويش نيست ( ؟ )
. . . . . . . . . . . . . . . . به زير آرمت * به ناكام در كام شير آرمت
سليمان اگر همچو ديو و پرى * به افسون كند مردم از دلبرى
هامش
( 1 ) كه كر شد تركان چنين آشكا
( 2 ) شايى . . .