همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — صفحة 959

مساهمون: حكيم زجاجى

ص٩٥٩

غلامان آن سرور نامدار * برفتند با نامبرده سوار بفرمود تا گرز و شمشير و تير * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . زدند و گرفتند و بستند و خست * به شمشير بردند از چوب دست گريزان برفتند بيچارگان * به كشتن ندادند تن رايگان گروهى ز غوغا برفتند دور * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . گروهى به بغداد رفتند تيز * برآورده آن جايگه رستخيز گرفتند سادات بىمر اسير * بكشتند از ايشان به شمشير و تير زن و دختران را بريدند موى * كشيدند يكسر . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * برآمد ز هر جاى بانگ و نفير بسى خلق آن روز سرگشته شد * فراوان به هرگوشه‌اى كشته شد مؤيد از آن مير ديد اين همه * كه مهتر شد . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * به جان دشمنش گشت آن پيرمرد ميان دو تن ز آن‌چنان گيرودار * همان قصه . . . . . . . . . . . . . . . دمار مؤيد به غايت دل‌آزرده بود * زمان تا زمان درد و غم مىفزود . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * چنان رنج دل را تدارك نكرد هلاكو در آن سال بگذشت از آب * از آن خانهء ملحدان شد خراب ز ميمون درآمد ورا لنبه سر ( ؟ ) * به هم برزد آن . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * همه قلعه‌ها كرد هموار و پست در آن‌گه كه آهنگ بغداد كرد * رسولان فرستاد چون باد و گرد برفتند دو مرد دانا چو باد * به بغداد با نامهء كيقباد . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * زمانى نشستند و برخاستند بر آن بد كه او را كند ياورى * به يك سو نهد پيشهء داورى سپاهى كه در شهر بغداد بود * مگر بنده گر مرد آزاد بود . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * بگفتند از آن ماجرا با وزير كه ما را اگر خون بريزى به خاك * كنى همگنان را همين‌دم هلاك نخواهيم رفتن ميان تتار * مسلمان و كافر به هم بر كنار . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . بخواند * بر ايشان ز لب گنج و گوهر فشاند 80