براى ناهار در ركابش بودند و به شاه خوش گذشت . مبلغى هم اتابيك به شاه پيشكش كرد ، چه از خود چه از مردم .
در عشر اول رمضان ، ميرزا عبد اللّه خان سردار امجد نورى ، در طهران به سن قريب به پنجاه وفات كرد . وى مردى ، ظالم بيدين و مزوّر بود . سابق بر اين ، قريب به ده سال حكومت مازندران داشت . در سيزدهم رمضان ، ميرزا حسن رشتى معروف به وزير كه وزارت مرحومه انيس الدوله « 1 » زوجهء ناصر الدين شاه را داشت ، در طهران ، در سن قريب به شصت به مرض استسقاء درگذشت . وى مردى كمآزار و حليم و باشرم بود لكن در خوردن مسكرات افراط كرد و به همين مرض درگذشت ، استيفاى گلپايگان هم با او بود .
ملا عباسعلى صوفى واعظ ساكن طهران كه از فضلا و ادبا و خطباى اين شهر است و از سرسپردگان ملا سلطانعلى خراسانى « 2 » صوفى مىباشد و ملا سلطانعلى خود را نايب خاص امام عصر - عجل اللّه فرجه - مىداند و چندى اين عباسعلى وعظ مىنمود و در خدمت علماى كبار آنجا به تصوف معروف شد و او را به همين واسطه از كربلاى معلّى تبعيد نمودند . چندين سال است كه در طهران وعظ مىنمايد . امسال هم در ماه رمضان ، در بعضى از مساجد منبر مىرود و خطبه و وعظ مىكند . آقا سيد ريحان اللّه « 3 » كه يكى از مجتهدين متهور طهران است به شاه مىنويسد كه ملا عباسعلى را از منبر منع نمايند . و الّا حكم مىدهد او را از منبر بكشند . حكومت طهران پيغام به ملا عباسعلى مىدهد كه به منبر نرود . لكن چون بعضى مجتهدين ديگر از ملا عباسعلى حمايت دارند ، اين كار
هامش
( 1 ) . فاطمه خانم از مردم امامه يكى از روستاهاى لواسان زن سوگلى ناصر الدين شاه و بانويى هوشمند و پاكدل بود كه با تيزبينى و صراحت تمام همسر تاجدار خود را متوجه مسئوليتهاى خطير خويش مىساخت . ( دربارهء اين بانوى متدين و صالحه غير از مراجع رسمى رجوع شود به « روستاى امامه و انيس الدوله » نوشته ابو القاسم تفضلى ، تهران ، كتابسرا ، دىماه 1363 ) .
( 2 ) . قطب دراويش فرقهء موسوم به گنابادى كه مقر آنان در گناباد و بيدخت است . در خصوص اين فرقه و چگونگى تأسيس آن رجوع شود به حديقة الشعرا ج 2 .
( 3 ) . پسر سيد جعفر معروف به كشفى و برادر سيد يحيى كشفى كه در نيريز فارس به طرفدارى از سيد على محمد باب با قواى دولتى درافتاد و كشته شد . در خصوص وى رجوع شود به قيامت معاصرين از مرحوم علامهء قزوينى در مجلهء يادگار سال سوم شمارهء سوم و همچنين شرح حال رجال ايران از مهدى بامداد زير عنوان ريحان اللّه ، ج 2 .