2 . فرمانروايان نظامى ( اصحاب الشرطه ) در بغداد و عراق 207 - 278 / 822 - 891 205 / 820 طاهر اوّل ابن حسين بن مصعب
207 / 822 اسحاق بن ابراهيم بن مصعب
235 / 849 محمّد بن اسحاق
236 / 850 عبد اللّه بن اسحاق
237 / 851 محمّد بن عبد اللّه بن طاهر اوّل
253 / 867 عبيد اللّه بن عبد اللّه بن طاهر اوّل ، دور اوّل فرماندارى
255 / 869 سليمان بن عبد اللّه بن طاهر اوّل
266 / 879 عبيد اللّه بن عبد اللّه ، دور دوم فرماندارى
271 / 884 محمد بن طاهر دوم
276 - 278 / 890 - 891 عبيد اللّه بن عبد اللّه ، دور سوم فرماندارى
278 / 891 غلامان سركردهء ترك بدر معتضدى و مونس خادم
ح 297 / ح 910 محمد بن عبيد اللّه ، نايب صاحب الشرطه از جانب مونس
طاهر بن حسين احتمالا در اصل از موالى ايرانى بود ، هرچند ستايشگران طاهريان مىكوشيدند كه آنها را مستقيما از نسل قبيلهء اشرافى عرب خزاعه به شمار آورند . طاهر در زمان مأمون كه فرمانده سپاه او در جنگ با برادرش امين بود ( 194 / 810 ) مورد توجه و عنايت قرار گرفت ، و پس از سقوط بغداد ، حكمران آن شهر و جزيره شد و سرانجام به حكومت شرق منصوب گشت . اندكى بعد و درست قبل از مرگش ، طاهر نام مأمون را از خطبه انداخت و اين نشانهء برگرفتن بيعت از خليفه يا اعلام استقلال بود . باوجوداين ، چون خليفه شخص مطمئنتر و معتمدترى نيافت ، حكومت را به پسرش طلحه داد . از اينزمان به بعد طاهريان از نيشابور به عنوان سلسلهاى از حكمرانان كه حكومت در خاندانشان موروثى بود ، به فرمانروايى نشستند ، اما به عنوان دستنشاندگان خليفه نسبت به دستگاه خلافت وفادار بودند و مرتبا خراج خود را به عراق مىفرستادند ( غلامان نظامى ترك از جمله اين خراجها بودند و اينان يكى از ستونهاى استوار ارتش حرفهاى خليفه را تشكيل مىدادند ) ، هرچند عبد اللّه بن طاهر احتياط مىكرد و هيچگاه
سلسله هاى اسلامى جديد : راهنماى گاهشمارى و تبارشناسى ( فارسى ) — صفحة 326
مساهمون: كليفورد ادموند باسورث
ص٣٢٦