گلهزنى : 4 فرسخ كمتر ميانه شمال و مغرب « دير » است .
كنارترشان : 6 فرسخ ميانه شمال و مغرب « دير » است .
گندمزار : 5 فرسخ ميانه شمال و مغرب « دير » است .
گنوى « 1 » : 3 فرسخ و نيم شمالى « دير » است .
كورو : 5 فرسخ و نيم ميانه شمال و مغرب « دير » است .
مادان : 5 فرسخ و نيم شمالى « دير » است .
موردك : 5 فرسخ و نيم شمالى « دير » است .
موردى : 7 فرسخ شمالى « دير » است .
نودراز : در كنار دريا ، 5 فرسخ ، مغربى « دير » است .
نارستان : 7 فرسخ ميانه شمال و مشرق « دير » است .
ناحيه بلوك : اين ناحيه را بلوك گويند ، شمالى « كاكى » است ، درازى آن از « پشت پر » تا « تنگ رود » 12 فرسخ ، پهناى آن از « راه بانو » تا « طلحه » نيز 12 فرسخ ، در همهجا كوهستان ، در ميانه افتاده ، محدود است از جانب مشرق به بلوك فراشبند و از شمال به نواحى جره و كازرون و خشت و از مغرب به نواحى دشتستان و از سمت جنوب به ناحيه طسوج دشتى ، زراعت اين ناحيه فارياب است و هواى آن از عموم دشتى و دشتستان به اعتدال نزديكتر است ، شكار آن از هر نوعى يافت شود و دراجش فراوان است . قصبه آن « بشكان » « 2 » است ، 15 فرسخ شمالى « كاكى » است و اين ناحيه مشتمل است بر 18 قريه آباد :
پرگانك : 9 فرسخ شمالى « بشكان » است .
پشت پر : 11 فرسخ ميانه شمال و مشرق « بشكان » است .
بشكان : همان قصبه بلوك است .
تنگ رم « 3 » : 10 فرسخ بيشتر شمالى « بشكان » است .
تنگ رود « 4 » : 2 فرسخ و نيم ، جنوب « بشكان » است .
چاهوك : 8 فرسخ شمالى « بشكان » است . زمانى كه سواحل درياى فارس در تصرف دولت پرتگال و ولنديز بود چندين مرغ و خروس خانگى از فرنگستان آورده ، ما بين دهات قسمت نمودند و تاكنون نتيجه آن مرغها در چاهوك باقى است در شكل و رنگ مانند مرغهاى خانگى ايران باشند ليكن جثه هر مرغى و خروسى به اندازه دو مرغ و دو خروس بلكه بيشتر است .
چمنو : 7 فرسخ و نيم شمالى « بشكان » است .
چنبر : 2 فرسخ ميانه جنوب و مشرق « بشكان » است .
خون : 4 فرسخ بيشتر ميانه شمال و مغرب « بشكان » است .
خين « 5 » : همان « خون » است .
هامش
( 1 ) . آثار شهرهاى خليج فارس ، ص 256 .
( 2 ) . ( بوشكان ) ، كتاب جغرافيا و اسامى دهات كشور ، ج 2 ، ص 298 .
( 3 ) . ( تنگ ارم ) ، كتاب جغرافيا و اسامى دهات كشور ، ج 2 ، ص 298 .
( 4 ) . ( تنگ زرد ) ، كتاب جغرافيا و اسامى دهات كشور ، ج 2 ، ص 298 .
( 5 ) . ( خون ) ، كتاب جغرافيا و اسامى دهات كشور ، ج 2 ، ص 298 .