تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ظفرنامه ( فارسى ) — صفحة 1484

مساهمون:

ص١٤٨٤
او شد . وى در اين منصب با سامان بخشيدن به كار سپاه ، برتريهاى خود را آشكار كرد . همچنين گروهى به نام وينق تشكيل داد كه بيشتر آنان از رعاياى عيسوى بلغارى بودند و تيماردارى اسب‌هاى قشون و ارابه‌كشى را به عهده داشتند . ظاهرا تيمورتاش مشوق استفادهء سپاهيان از كلاه نمدى بود كه معمولا در بيله‌جك ساخته مىشد و گذاشتن آن از زمان اورخان باب شده بود . فقط بيگها و افسران عالى رتبه مىتوانستند از كلاه قرمز رنگ استفاده كنند ، او طى سال‌هاى 784 ه . ق تا 787 ه . ق فتوحاتى در صربستان انجام داد . در سال 788 ه . ق ، تيمورتاش به‌طور ناگهانى به آناطولى رفت و در دشت قونيه در نبرد سلطان مراد با علاء الدين على ( حاكم قره‌مان و يكى از خطرناكترين دشمنان سلطان مراد ) رهبرى ساقهء سپاه ( پس‌قراولان ) عثمانى را به عهده داشت . اين جنگ با فرار حاكم قره‌مان و پيروزى عثمانيان خاتمه يافت . سلطان مراد بيشترين سهم از غنايم جنگى و عنوان وزارت ، يعنى پاشايى با سه توغ ، را به تيمورتاش اعطا كرد . تيمورتاش ، نخستين بيگلربيگى عثمانى بود كه چنين نشانى دريافت كرد . در سال 789 ه . ق / 1387 م ، سلطان مراد به اروپا حمله كرد . در اين هنگام تيمورتاش در آناطولى ماند و در غياب امير يعقوب ( يعقوب بيگ ) ، منطقهء گرميان - ايلى را اداره كرد . در سال 792 ه . ق / 1390 م ، بار ديگر به بالكان رفت . و تا سال 800 ه . ق / 1397 - 1398 م دائما در نبرد با اروپا و آسياى صغير بود . تيمورتاش در نبرد انقره ( 19 ذيحجهء 804 ) ، به همراه پسرش ، يخشى ، به سرنوشت بايزيد اول دچار و اسير تيمور شد . هنگام كشف خزاين تيمورتاش در كوتاهيه ، تيمور او را سرزنش كرد و با آزادى وى مخالفت نمود . تيمورتاش در دورهء فترت خاندان عثمانى [ ( 804 - 816 ) و منازعهء شاهزادگان بر سر قدرت ] ، هنگامى كه فرمانده لشگر امير عيسى ( چلبى ) در جنگ اولوآباد / اولوباد ( واقع در آسياى صغير ) بود ، با نيرنگ يكى از غلامانش به قتل رسيد . سلطان محمد اول ، سر او را به نشانهء پيروزى براى برادرش ، سليمان ، فرستاد [ اما اين امر موجب خشم امير سليمان شد ] . تيمورتاش را در بورسه ، در آرامگاهى در كنار مسجدى كه خود بنا نهاده بود ، به خاك سپردند . نامش را بر سنگ مزارش ، « ملك الامرا تيمورتاش بن على بيگ » حك كردند . براى آگاهى بيشتر ، ر . ك : دانشنامهء جهان اسلام ، ج 8 ، صص 813 - 814 .