بعضى حواشى و ملاحظات
ص 9 س 11 ، تغرّب عن الأوطان فى طلب العلى ، اين مصراع را كه جزء مطلع قطعهاى چهار بيتى است عدّهاى ندانسته بامير المؤمنين على بن ابى طالب منسوب داشتهاند . ثعالبى تمام قطعه را از ابن وكيع تنيسى از شعراى شام و الجزيره مىداند و مصراع اوّل را به اين شكل ضبط مىكند : تغرّب على اسم اللّه و التمس الغنا ( رجوع كنيد بتتمة اليتيمه چاپ نگارنده ج 1 ص 29 ) .
ص 13 سطر 1 ، بردسير از نواحى جنوب غربى كرمان مركز آن مشيز بين كرمان و سعادت آباد سيرجان .
ص 13 س 7 ، نرماشير از بلوكات جنوب شرقى كرمان ما بين بم و بلوچستان در كنار كوير ، ريقان يا ريگان جزء اين بلوك است .
ص 13 س 8 ، شقّ بم ، شقّ بكسر شين و قاف مشدّده بمعنى جانب و ناحيهايست از كوهستان . صاحب عقد العلى ( ص 66 از چاپ آقاى عامرى ) مىگويد كه :
« كرمان را دو شقّ نهادهاند : شقّ شرقى بم است و شقّ غربى سيرجان » پس معلوم مىشود كه در اين كتاب هر جا از شقّ بم گفتگو بميان مىآيد غرض قسمت كوهستانى شرق كرمان است .
ص 13 س 24 ، بشكارد ، ظاهرا غرض از اين ناحيه همين بشاگرد حاليه است كه بلوك وسيعى است ما بين لارستان و جاسك و بلوچستان و مركز آن منوجان است مسلمين سابقا اين ناحيه را مركز طايفهء نيمه وحشى قفص ( كوچ ) مىدانستند .
ص 13 س 22 و ص 13 س 1 ، عبيد اللّه بن عبد اللّه بن غسان ، هر دو نسخه در اين مورد تحريف شده و صحيح عبد اللّه بن عبد اللّه بن عتبان است كه در سال 23 هجرى بهمراهى سهيل بن عدى بفتح كرمان آمد و ايشان بيشتر بلاد گرمسيرى آن