و او را « المؤيد من السماء » لقب بود و ملك مولتان بود در بلاد سند ، و پنجاه پسر داشت ، [ و نسل ايشان ] در سند و هند و عراقين و شام و ديار بكر و فارس و كرمان مقيماند و از فرزندان او عبد المجيد « 1 » بن جعفر ملك بجه بود در هند ، و برادرش عبد الجبار « 2 » ملك الجليل ملك بست بود در ولايت سيستان .
و ابو الفضل عباس - ابن امير المؤمنين على عليه السلام ، او را سقاء لقب نهادند ، جهت آنكه وقتى كه امير المؤمنين حسين رضى اللّه عنه در دشت كربلا جنگ مىكرد آب را منع كرده بودند . ابو [ الفضل ] « 3 » عباس برفت و خيكى آب برداشت .
خصمان به گرد او به شمشير درآمدند و او خيك را به سينه منضم كرده و به دست ديگر شمشير مىزد ، تا آنگاه كه آب به امير المؤمنين حسين رسانيد . و او را پسرى بود عبد اللّه ، و او را پسرى بود حسن ، و حسن را پنج پسر بود : عبيد اللّه « 4 » ، عباس ، حمزه ، ابراهيم ، فضل . عبيد اللّه امير حرمين و قاضى مكه بود ، و اول كسى از فرزندان ابو طالب « 5 » [ كه ] حاكم مكه و مدينه شد در زمان خلفاى بنى العباس ، او بود .
و ديگر عبد اللّه « 6 » و او را فرزندان [ در ] مكه و مدينه و يمن و كوفه و مشهد كاظم و مشهد حسين مىباشند . و حمزه را فرزندان در طبرستان و مرو و هرات مقيماند و ابراهيم جردقه ( ؟ ) او را پسرى بود على الاعرج . فرزندان او در مصراند . و فضل را نيز فرزندان در مصر مقيماند .
طبقهء دويم - امراى بنى اميه
و ايشان چهارده تناند . مدت امارت ايشان نود و يك سال و يك ماه و بيست و دو روز بود
معاوية بن ابى سفيان -
اول خلفاى بنى اميه بود و او پسر صخر بن حرب ابن امية الاكبرين عبد شمس بن [ عبد ] مناف بود . كنيتش ابو عبد الرحمن و مادرش
هامش
( 1 ) - با : و او فرزند عبد المجيد .
( 2 ) - با : عبد اللّه العس .
( 3 ) - « الفضل » به قياس افزوده شد .
( 4 ) - اصل : عبد اللّه ، اما در سطر بعد « عبيد اللّه » آورده است ( ؟ ) .
( 5 ) - با : فرزندان على .
( 6 ) - م : و عباس را پسرى بود عبد اللّه .