اعظم « 1 » غنايم و ايمن مفاخر « 2 » كه حضرت رب العالمين جل جلاله در حق بندگان ارزانى دارد « 3 » دانسته شد و از انجا بر كمال تدين و وفور شرع « 4 » ( * ) و تصوّن « 5 » حضرت شريفه استدلال رفت و در روز احكام بامراء « 6 » اعراب « 7 » بوادى « 8 » نافذ و صادر شد كه قبايلى را « 9 » كه بر راه حجاز مىباشند و متعرض قفول و زوّار مىگردند از تعرض وفد عراقى و قفل شرقى و ملازمان محمل شريف منع و زجر واجب دانند و بعد اليوم در صيانت راه حرمين شريفين زيدا شرفا و جلالا اجتهادى « 10 » كه در دين و دنيا مربح و منجح و در ملك و « 11 » ملت مثمر و منتج باشد « 12 » بجاى آرند تا طوايف اهل اسلام بفراغت خاطر متوجه بيت الحرام و زيارت ركن و مقام توانند شد و حضرتين شريفتين « 13 » را از « 14 » اوفر اجور و اجزل مثوبات مكتنز « 15 » و مدخر گردد ان شاء الله تعالى دولت مخلد باد
نوع دوم
بعد از اطلاع بر مطاوى خطاب شريف و فحاوى كتاب منيف اعلام مىرود كه اشارتى كه در باب
هامش
( 1 ) - ث : اعاظم
( 2 ) - پ ث ج : متاجر
( 3 ) - پ : دارند
( 4 ) - پ ت ث ج : تشرع
( * 5 ) - ث : حذف شده
( 6 ) - پ : و امرا
( 7 ) - ت : عرب
( 8 ) - ث : حذف شده
( 9 ) - ت : حذف شده
( 10 ) - ب : حذف شده
( 11 ) - پ : حذف شده
( 12 ) - ت : حذف شده
( 13 ) - ب پ ت : شريفين
( 14 ) - پ ث ج : حذف شده
( 15 ) - ت : مكثر