سوره عبس
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ غرض سوره : توبيخ و عتاب كسانى كه ثروتمندان را بر ضعفاء و مساكين مؤمنين مقدّم مىدارند و اهل دنيا را احترام مىكنند و اهل آخرت را خوار مىشمارند ، و اشاره به خلقت انسان و حقارت او در برابر ساحت عظمت الهى و انذار و تهديد انسان از قيامت . ( 1 ) ( عَبَسَ وَ تَوَلَّى ) : ( چهره در هم كشيد و روى گردانيد ) ( 2 ) ( أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى ) : ( از اينكه مرد كورى نزد او آمد ) ( 3 ) ( وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى ) : ( تو چه مىدانى شايد او تزكيّه شده باشد ) ( 4 ) ( أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرى ) : ( و يا در برخورد متذكّر شده و آن تذكّر به او نفع برساند ) ظاهرا مردى از بنى اميّه در نزد رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم بود كه ابن مكتوم نابينا وارد شد و در جنب او نشست ، او از ورود وى ناراحت گرديد ، و چهره در هم كشيد و روى گردانيد ، آيه شريفه با توبيخى شديد مىفرمايد : او از آمدن شخص نابينا ناراحت شد ، با اينكه خبر نداشت كه آيا آن نابينا مردى صالح بود و با اعمال صالح ناشى از ايمان ، خود را پاكيزه كرده بود يا نه ، شايد تزكيه شده بود و يا آمده بود تا با تذكّر و گوش دادن به مواعظ