20 آيهء بعدش دربارهء وليد بن مغيره نازل شده كه مال بسيار و باغهاى زيادى داشت و نيز 12 پسر و ده برده داشت كه نزد هر يك از آنها هزار دينار مال التجاره بود و با وجود اين همه نعمات ، آيات الهى را تكذيب كرده و آن را سحر ناميد . مىفرمايد : مرا با آن كس كه او را خلق كردم در حالى كه احدى با من در خلقت وى شركت نداشت واگذار و ميان من و او حائل مشو كه من او را كافى خواهم بود و يا شايد « 1 » معنا اين باشد كه مرا با كسى كه خلقش كردم ، در حالى كه او تنها بود و مال و فرزندى نداشت واگذار . همانكه من براى او مالى گسترده و فراوان قرار دادم و به او پسرانى دادم كه آنها را پيش روى خود حاضر مىبيند و از آنها در رسيدن به اهداف خود كمك مىگيرد و همه گونه مال و جاه و نظام در امور زندگى برايش ترتيب دادم ، سپس همين شخص طمع دارد كه مال و فرزندش را زيادتر كنم و زندگيش را بيش از اين انتظام ببخشم ، هرگز چنين نمىكنم ، چون او با آيات ما عناد مىورزد و به مال و جلالش مباهات مىكند ، به زودى او را وا مىدارم كه از درّهء صعب العبور گرفتار شدن به عذاب من بالا رود و اين امر جزاى سوء و عذاب به جهت اعمالى است كه انجام مىدهد ، گفته شده وليد بن مغيره پس از نزول اين آيات رفته رفته مال و اولاد خود را از دست داد تا در نهايت خودش هم هلاك شد . ( 18 ) ( إِنَّهُ فَكَّرَ وَ قَدَّرَ ) : ( فكرى كرد و تقدير نمود ) ( 19 ) ( فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ) : ( مرگ بر او باد با آن تقديرش ) ( 20 ) ( ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ) : ( سپس مرگ بر او با آن تقديرش ) ( 21 ) ( ثُمَّ نَظَرَ ) : ( آنگاه نظرى كرد ) ( 22 ) ( ثُمَّ عَبَسَ وَ بَسَرَ ) : ( و سپس چهره در هم كشيد و رويى ترش نمود ) ( 23 ) ( ثُمَّ أَدْبَرَ وَ اسْتَكْبَرَ ) : ( پس پشت كرد و كبر ورزيد ) ( 24 ) ( فَقالَ إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ ) : ( و در آخر گفت : اين قرآن نمىتواند چيزى به جز سحرهاى قديمى باشد )
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ۴ — صفحه 670
پدیدآورندگان: فاطمه مشايخ
ص۶۷۰
پاورقی
( 1 ) . طبق تفسير كشّاف ، جلد 4 .