قزوينى ج 3 ص 478 )
اياقچى : آبدار و شرابدار .
ايل : مطيع و فرمانبردار خان در مقابل ياغى .
ايلچى : مأمورى كه براى انجام دادن امور ديوانى سفر مىكرده . ( مالك و زارع ص 755 ) فرستادگان خانان مغول . سفير .
ايلخان : عنوان هلاكو و پادشاهانى كه از خاندان او بر ايران حكومت كردهاند .
ايناقان : خواص و نزديكان و نديمان .
اينجو : املاك شخصى سلطان يا ديگر اعضاى خاندان خان و همچنين خوانين تابع و خدمتگزاران ايشان كه در اراضى مزبور زندگى مىكردهاند . ( كشاورزى . . . ج 2 ص 13 )
اينى : به كسر نون ، برادر كوچك .
باج : حقوق مأخوذ بر راهها . ( كشاورزى ج 2 ص 277 )
بازيار : كارگر كشاورز . برزيگر و زراعت كننده را گويند و ميرشكار و صياد را نيز گفتهاند . ( برها قاطع )
باسقاق : شحنه و حاكم ( تاريخ مغول اقبال ص 92 ) « به سكون سين » مأمور محلى ماليات در دورهء ايلخانان مغول . ( مالك و زارع ص 755 )
باقى : قسمتى ماليات كه تأديه نشده باشد .
بالش : عبارت بوده است از پانصد مثقال زر يا نقره و بالش مطلق ظاهرا منصرف به بالش نقره است . ( جهانگشاى قزوينى ج 1 حاشيهء ص 177 )
باورچى : آشپز و طباخ و خوانسالار .
بخشى : عالم مذهب بودايى . . . . . مغول از اين بخشيان جمعى را به خدمت خود گرفتند .
( ر ك : تاريخ مغول اقبال ص 87 )
برطيلات : نوعى ماليات
بقايا : ماليات پسافتاده .
بلوك : جمع : بلوكات . ديه يا دهستان .
بهادر : به معنى مبارز و دلاور . بهادران در جنگ پيشقراول مىشدند . ( تاريخ مغول اقبال ص 89 )
بهره : سهمى از محصول كه به سود ديوان مأخوذ مىگرديد .
بيتكچى : كاتب و نويسنده و دبير را گويند . ( جهانگشاى قزوينى ج 1 حاشيهء ص 167 )
تحرير تاريخ وصاف ( فارسى ) — صفحة 361
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٣٦١