169 / 14 : رضيه : پسنديده .
169 / 19 : محاويج جمع محواج يعنى سخت نيازمند و فقير .
170 / 19 : سبع عشر : صحيح آن سبع عشرة است .
175 / 10 : با او به زيان آمد : يعنى اين موضوع كه دولت از سوى قضا و قدر به سود تاج الدوله بود به زيان عز الدوله شد .
176 / 7 : اجل مسماء : بهتر است اجل مسماى خود نوشته شود .
176 / 13 : به استمداد . . . ظاهرا به استبداد بهتر است يعنى استقلال .
177 / 6 : زيدت قدره غلط است و بايد يا زيد قدره يا زيدت قدرته باشد .
179 / 3 :
وَ تِلْكَ الْأَيَّامُ
. . . پارهاى از آيه است .
179 / 6 : لو لا السلطان . . . عبارتى است يعنى اگر پادشاهى نمىبود مردم يكديگر را مىخوردند .
179 / 19 : قرايا به غلط جاى قرى ( جمع قريه ) آمده است . اين كلمه جمع قريه با تشديد ياء بر وزن قضيه است كه گاهى به معنى شهر مورچگان است .
180 / 15 : تلف نفس . . . اتلاف نفس بهتر است و سلب اموال با ميم درست است نه با حاء .
181 / 3 : قل اصطبارى . . . يعنى شكيب من اندك شد و من گشايشى نمىبينم پروردگارا ما را راه راستى از كار آماده فرما .
184 / 13 : فاره به كسر هاء بر وزن فاعل به معنى تيزتك و تند رفتار و چابك است .
184 / 15 :
يَوْمَ تَرَوْنَها . . .
برخى از آيه است . يعنى : آن روز كه زلزلهء رستاخيز را مىبينيد ، هرزن شيردهى از شيردادهء خود غافل مىماند و هرزن باردار و آبستنى بار خود را بر زمين مىنهد و مردمان مست همىبينى .
185 / 3 : شرفها . . . بهتر است شرفهها نوشته شود يعنى كنگرهها .
188 / 4 : خطرى نبود يعنى اهميتى نبود .
190 / 2 :
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ ،
آيه است يعنى روزى كه لرزنده ( زمين ) مىلرزد .
190 / 3 :
تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصارُ
پارهاى از آيه است . يعنى روزى كه در آن چشمها خيره و به بالا نگرنده مىشود .
190 / 11 : كرى نمىكند يعنى كرايه و مزد و اجرت نمىكند . يعنى سود ندارد .