از خواص اوست و تخلّص خود را از نام او گرفته و ديباچهء گلستان را باسم سعد پرداخته است « 1 » .
اتابكان ديگر سلغورى
بعد از آنكه تابوت سعد بن ابى بكر بن سعد بن زنگى را بشيراز آوردند پسر صغيرش محمّد نامزد اتابكى شد و چون او نيز در دوازده سالگى در 660 از بام به زير افتاد اتابكى را بيكى از نوادگان سعد بن زنگى دادند كه او نيز محمّد نام داشت . اين محمّد را هم چون مردى سفّاك و ستمپيشه و عيّاش بود امرا او را در 661 دستگير كرده به خدمت هولاگو فرستادند و برادر او سلجوقشاه باتابكى رسيد . سلجوقشاه را يكى از سركردگان هولاگو كه بتنبيه او مخصوصا از طرف ايلخان مأمور شد در 662 كشت و چون ديگر از دورهء سلغورى مردى نمانده بود مغول اتابكى شيراز را به دختر اتابك سعد بن ابى بكر بن سعد يعنى ابش خاتون سپردند .
ابش خاتون را هولاگو در سال 663 بزوجيّت بپسر خود منگو تيمور داد و فارس رسما ضميمهء ديوان ايلخانان گرديد . وفات ابش خاتون در سال 684 در تبريز اتّفاق افتاده و ابش خاتون اگرچه در 663 در حقيقت استقلال سلغوريان از ميان رفته بود بار ديگر در عهد ايلخانى سلطان احمد تگودار بامارت فارس منصوب گرديد و او تا 683 در اين مقام بود تا آنكه براى حضور در محاكمه بتبريز رفت و در همانجا سال بعد فوت نمود .
اسامى اتابكان فارس و ايام هريك
1 - سنغر بن مودود 543 - 558
2 - زنگى بن مودود 558 - 571
3 - تكله بن زنگى 571 - 591
4 - طغرل بن سنغر بن مودود 591 - 599
5 - سعد بن زنگى 599 - 623
6 - ابو بكر بن سعد 623 - 658
7 - اتابك سعد بن ابى بكر در 658 ( دوازده روز )
8 - محمّد بن سعد 658 - 660
هامش
( 1 ) - سعدى خود ميگويدعلى الخصوص كه ديباچهء همايونش * بنام سعد ابى بكر سعد بن زنگى است