چه خاك عالم از او گر كسى بود جاهل * چه آب روشن ازو گر دلى بود مظلم
فروغ دانش لقمان در آن بود مضمر * هواى روضهء رضوان در آن بود مدغم
زبانى اين دو بنا شد چه اكبريه بنام * بماند نام نكويش هميشه در عالم
نوشت از پى تاريخ هر دو كلك صبا * شده مدينهء علم و هنر قرين بهم
كتبه المذنب زين العابدين كاشانى مستوفى ديوان اعلى 1239