سفيدار دشت * ، ترمه زر * تجانب كلا * ، اوچكاده * ، رودبار سفلى * ، شامل تاكر و ميناك و ظاهرا سراسر حوزه علياى رودخانهء نور بود .
( ى ) رودبار عليا ( ميانرود عليا ) : چل يا چال * ، دويلات * ، مزيد * ، تاكر * و لاشد ، زرد كمر و همچنين فيول ايتا . ايواكل ، نوج ( نج ) .
( ك ) تته رستاق * : آقا سيد ننيكه « آقا شيخ نيكى » ( كه مخروبه است ) كرسى ، كياكلا ، ( كه ظهير الدين نامش را برده است ) رزان ، رستمرود * ، تته رستاق * ( تيرستاق ) .
( ل ) اوزرود * : انگه رود * ، گلبانگاه * ، هجى ، كم * ، كلاك * خجير كلا * ميناك * ، نيكنام ده * ، نسن * ، نوهيا * ، پيج ده * ، پيل * ، اورسوسى * ، اوز كلا * ، ولمه * ، ياسل * ، يوش * .
ظهير الدين كوه كنگل آبرجه را بين راه امير منكاس در كجور و ميناك در رودبار عليا ذكر كرده است .
( م ) دهستان يالرود * ، خطير * ، كوشكك ، مرج * ، ميرا ، پلنگ دروازه ، ورزن * ، يالو * ، بين راه از قصر نور تا طالقان محلى بود بنام سياه پيشه . در راه يك روزه يا در پنج فرسنگى مغرب آمل در جلگهاى نزديك دريا شهر ناتل واقع بود ( كه ظهير الدين آنجا را پايتخت جلگهء رستمدار بشمارآورده ) و از آنجا باز پنج فرسنگ ديگر به سمت مغرب چالوس واقع بوده . ليثم ديلمى بر روى شميرود كه در شرق ناتل جارى بود پلى ساخت بنام پل ليثم كه در نزديكى آن بكر بن عبد العزيز بن ابى دلف - العجلى مدفون است و او بوسيلهء سيد محمد بن زيد در سال 279 هجرى 3 / 892 مسيحى بعنوان حاكم رويان و چالوس برگزيده شد و در موقع ورود به ناتل با شربتى كه به او دادند مسموم شد . نواحى اطراف ناتل ، ناتل رستاق خوانده ميشد . در قسمت علياى دهكدهء خسرو آباد كه در عهد ظهير الدين عدول ده ناميده ميشد و به ناحيهء ناتل
مازندران و استرآباد ( فارسى ) — صفحة 172
مساهمون: ياسنت لويى رابينو
ص١٧٢