و چون مرتبهء خلافت فوق مرتبهء سلطنت است به طريق اولى بايد كه خليفه رعايت صفات كمال خصوصا اين صفت ، كه متمّم و مكمّل مكارم اخلاق است ، بر وجه اتمّ و اكمل نموده ، نه خود بر خلاف آن ارتكاب فرمايند و نه ديگرى را به آن مكلّف سازند . »
القصّه ، علىّ بن نصر ، والى بطيحه ، در اين باب آن مقدار مبالغهء نصيحتآميز به الطايع باللّه نوشته بود كه قطع نظر از آنكه سخنان او همه موافق نفس الأمر باشد بر الطايع باللّه ظاهر شد كه دست يافتن بر القادر باللّه بىقلع و قمع و استيصال علىّ بن نصر و اولاد و اتباعش ممكن نيست و آن خود نامتصوّر . مدّت حكومت او بر ولايت بطايح سى و دو سال بود « 1 » .
و هم در اين سال پسر القادر باللّه عباسى كه نامش ، « محمّد » و كنيتش « ابو الفضل » بود و قبل از اين ، يك سال القادر باللّه عباسى او را وليعهد خود گردانيده و در اطراف و اكناف ديار اسلام اسم او را بعد از نام پدرش بر رؤوس منابر مىخواندند ، در سنّ بيست و هفت سالگى وفات يافت و خليفه القادر باللّه عباسى از فوت آن پسر بسيار متأثر گشت .
هامش
( 1 ) . بعد از مرگ مهذّب الدّوله ، خواهرزادهاش ابو محمّد عبد اللّه بن ينى ، با همكارى ديلميان و تركان ، ابو الحسن احمد بن مهذب الدّوله را بكشت و خود حاكم بطيحه گشت . وى بعد از سه ماه به مرض خناق درگذشت و مردم امارت ابو عبد اللّه الحسين بن بكر شرابى ، از خواص مهذب الدّوله ، قبول كردند ؛ - ابن اثير ، ترجمهء الكامل ، ج 16 ، ص 24 .