خداوند مكرشان را ضعيف مىكند .
وهي
: وَهْي پارگى و شكاف در چرم و يا لباس و مانند اينها ميگويند - وَهَتْ عزالى السحاب بمائها - ابرها بوسيله باران از هم جدا شدند . در آيه گفت :
وَ انْشَقَّتِ السَّماءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ
- الحاقه / 16 هر چيزى كه رابطه اجزايش از هم گسسته شود ميگويند - فقد وَهِيَ .
وي
: وَيْ كلمهايست كه در موقع پشيمانى و افسوس و شگفتى و تعجب به كار ميرود مثلا ميگوئى - وَيْ لعبد اللّه - « 1 » خداى تعالى فرمود :
وَيْكَأَنَّ
اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ - القصص / 82 « 2 »
هامش
( 1 ) اين همان - واى - فارسى است كه هميشه به كار ميرود و همان حالات فوق از آن فهميده مىشود .
( 2 ) فراخى روزى نه اينست كه قارونها و زر اندوزان مىپندارند و با كمال تأسف عدهاى هم كه عالم هستند اين گونه آيات را به ظاهر لفظ مىفهمند نه با مطابقت به ساير آيات قرآنى ، روزى و رزق مقسوم - بهره معنوى است كه كسى از متاع دنيا ميبرد نه افزونى خانه و ثروت و فرزند و تجارت كه اينها كسب كردنى است يا از راه درست و يا نادرست بايد ديد در مدت عمر از اين متاع دنيا چه كمالاتى و چه معنوياتى بدست آورده است و اينها همان رزق خدائيست زيرا در راه او و به امر او و براى او انجام گرفته است زيرا غلط است كه خود بدهد و خود سرزنش و مجازات كند . مثل اينكه عدهاى ناوارد و غير اهل و غير محقق ملك و شاهى را .