و لا
بدّ للّيل ان ينجلى * و لا بدّ للقيد ان ينكسر
و من لم يعانقه شوق الحياة * تبخّر فى جوّها و اندثر
كذلك قالت لي الكائنات * و حدّثنى روحها المستتر
و دمدمت الريح بين الفجاج * و فوق الجبال و تحت الشّجر
اذا ما طمحت الى غاية * لبست المنى و خلعت الحذر
و لم اتخوف و عور الشّعاب * و لاكبة اللّهّب المستعر
و من لا يحبّ صعود الجبال * يعش ابد الدهر بين الحفر
فعجت بقلبى دماء الشّباب * وضحت بصدرى رياح اخر
و اطرقت اصغى لعصف الرياح * و قصف الرعود و وقع المطر
و قالت لى الارض لما تسالت يا * امّ هل تكرهين البشر
أبارك فى الناس اهل الطّموح * و من يستلذ ركوب الخطر
و العن من لا يماشى الزمان * و يقنع بالعيش عيش الحجر
هامش
منظم ريزش بارانها را بشنوم همين كه زمين از باد و باران حيات مجدد يافت ، پرسيدم ، اى مادر موجودات آيا تو از فرزندت كه انسان است بيزارى ؟ پاسخم داد ، من در ميان مردم به كسانى كه اهل بزرگوارى و گردنفرازى و عزتند و از رو برو شدن با خطرات در راه جاودانگى لذت مىبرند شادم و تبريك ميگويم ، من به كسانى كه روح زمان را درك نمىكنند و با آن همآوائى ندارند نفرين ميفرستم زيرا آنها از زندگى و حيات به گذرانى و زندگانى جمادى سنگ گونه و بىاحساس قناعت ميكنند ، اين كائنات است كه زنده است و حيات را دوست دارد و زندههاى مردار گونه و مردهدلان بىاحساس را تحقير و نابود ميكنند مگر نه اينست كه افقها و كرانههاى با عظمت جهان لاشههاى مرده پرندگان را در خود نگه نميدارد و زنبوران عسل هرگز گلهاى پژمرده را نمىبويند و نمىمكند ، اگر دل مهربان مادريم نبود از مردگان حفرههاى زمين ميگريختم .
زبونى و خوارى بر كسانى باد كه شوق حيات با عزت آنها را فرا نميگيرد و از نفرين بر گمنامان و معدومين و بدنامان نكبت بار عبرت نميگيرند .