دعاى آن حضرت عليه السّلام در روز هفتم ماه
خدايا تو را ستايش ستايشى كه آغازش پايان نداشته باشد ، و پايانش بريده نشود ، و منتهاى آن از عرش تو كوتاه نيايد ، و تو را ستايش ستايشى كه از تو در حجاب نشود ، و جز ذات تو نهايتى نداشته باشد ، و از بالاترين مراتب خوشنوديت كوتاه نيايد ، ستايش خدائى را كه ترس و بيمى نباشد جز از عدل او ، و ستايش خدائى را كه اميدى نباشد جز بفضل و كرم او ، و ستايش خدائى را كه نسبت به كسى كه فرمانبرداريش كند كرم دارد ، ستايش خدائى را كه در مورد شخص ، نافرمانش حجت و برهان دارد ، و ستايش خدائى را كه در ميان تمامى خلق هر يك را كه مورد مهر خويش قرار داد از روى فضل و كرم او است و ستايش خدائى را كه از ميان تمامى خلق هر كه را معذب كند از روى عدل او است ، و ستايش خدائى را كه شخصى نزديك از تحت قدرتش فوت نشود ( و بيرون نرود ) ، و شخص دور از وى دور نباشد ، ستايش خدائى را كه خود ستايش خود را كرده ، و ( در برابر احسان و نعمتهائى كه داده ) خلق را بستايش خود خوانده ، ستايش خدائى را كه كتابش ( قرآن ) را بستايش افتتاح كرد ، و آن را آخرين دعاى اهل بهشت قرار داد ، و حكم خود را بدان ختم فرمود ، و ستايش خدائى را كه پيوسته بوده و خواهد بود ، و ستايش خدائى را كه پيش از هر موجودى پيش از او اثرى از چيز ديگرى يافت نشود و ستايش خدائى را كه آغاز است و موجودى قبل از او نبوده و پايان او است و چيزى پس از او نيست ، و او است آنكه هميشه باقى است و پايان و فنائى ندارد ، ستايش خدائى را كه و پندارها بوصفش نرسد ، ستايش خدائى را كه خردها از درك حد عظمتش سرگردان و واله گشته تا بناچار به همان كه خودش از عزت وجود و كرمش خود را ستوده باز گردند ، ستايش خدائى را كه هوا را به آسمان مسدود ساخت ، و