خدايا از عذاب خود پناهم ده كه براستى من اسير و خوار و ترسان و خاضع درگاه توأم خدايا بوسيلهء تلقين دليل و حجتم با من انس گير در آن هنگام كه در گور منزل و مأوى گيرم خدايا اگر هزار سال مرا عذاب كنى ولى باز رشتهء اميد من از درگاه تو قطع نميشود .
خدايا مزهء گذشتت را به من بچشان در آن روز كه نه فرزندان و نه مال در آنجا سود بخشد خدايا اگر تو مراعاتم نكنى يكسره از بين رفتهام و اگر تو مراعاتم كنى ضايع نگردم .
خدايا اگر بنا شود جز از نيكوكار نگذرى پس كيست اميد گنهكارى كه بهواى نفس كامرانى كرده ؟
خدايا اگر در جستجوى پرهيزكارى كوتاهى كردم ولى اينك بدنبال گذشت تو ميگردم و آن را ميجويم خدايا اگر از روى نادانى خطا كردم پس چه بسيار اميدوار به تو بودهام بطورى كه در بارهام گفتند باك ندارم خدايا اگر گناهانم برتر و بلندتر از كوههاى بزرگ گشته ولى چشم پوشى تو از گناه من بزرگتر و برتر است خدايا ياد بخشش تو سوز درونم را ببرد و ياد گناهان چشمانم را اشگبار كند خدايا لغزشم را ببخش و گناهم را محو كن زيرا كه من بگناه اقرار داشته و ترسان و نالانم خدايا صفا و آسايشى از جانب خود به من ببخش كه من جز درهاى فضل ترا نكوبم
الصحيفة العلوية والتحفة المرتضوية — صفحة 172
مساهمون: سيد هاشم رسولي محلاتى
ص١٧٢