دعائى كه آن حضرت عليه السّلام در سحرها پس از دو ركعت ( نافلهء ) فجر ميخواند
خدايا اگر چه گناهانم بزرگ است ولى من در ارتكاب آنها قصد بريدن از تو را نداشتم و نميگويم تو از من رو گردانده و حق مؤاخذهء مرا دارى و من ديگر ( بگناه و موجبات مواخذه و عقاب تو ) باز نميگردم چون آيندهء ( و يا اخلاق و سرشت ) خودم را ( بهتر ) ميدانم ، و توبه را بطور كامل نكنم ( و بطور يقين نميتوانم بگويم كه ديگر توبهشكنى نخواهم كرد ) بخاطر ناتوانى و ضعفى كه در اين باره از خود سراغ دارم « 1 » ، و اينك بدرگاهت آمده و گذشتت را جويايم و وسيلهام بدرگاهت همان كرم و بزرگوارى تو است پس درود فرست بر محمد و خاندان محمد و مرا بوسيلهء آمرزش گرامى دار اى مهربانترين مهربانان .
هامش
( 1 ) - در عبارت دعا ميان نسخهء موجود نزد ما و كتاب بلد الامين اختلافاتى بود كه ما از روى همان نسخهء موجود نزد خود ترجمه كرديم ، و مرحوم كفعمى در حاشيهء بلد الامين ص 46 شرحى براى جملهء
« لا اقول لك العتبى لا اعود . . . »
و جمع بين اين كلام و كلام حضرت سجاد عليه السّلام
« لك العتبى . . . »
ذكر كرده كه براى أهلش مراجعه بدان بد نيست و در بحار چاپ جديد ج 87 ص 338 اين دعا را نقل كرده و مصحح محترم در پاورقى سخنى گفته كه با ذوق اهل حديث چندان سازگار نيست و اللَّه العالم .