نجات يافتن گمشدگان توسط امام زمان ( عج )
( 1 ) امام باقر - عليه السّلام - فرمود : وقتى كه موسى بن عمران بنى اسرائيل را به « ارض مقدس » برد به آنان گفت : وارد شويد ، ولى آنان از داخل شدن امتناع كردند و چهل سال در چهار فرسخ سرگردان بودند ؛ وقتى كه عصر مىشد منادى آنان مىگفت : عصر گرديد كوچ كنيد ، آنان نيز مىرفتند و آن مقدار را كه مىخواستند طى مىكردند و بعد خداوند به زمين دستور مىداد كه آنان را به همان جايى كه شروع به حركت كردهاند برگرداند و آنان هنگام صبح خود را در همان جايى مىيافتند كه از آن حركت كرده بودند .
خداوند براى ائمّهء اطهار نيز زمين را در مواقع مختلف پيچانده است . در زمان غيبت امام زمان - عليه السّلام - چه بسيار حاجيانى بودند كه در بيابان حيران و سرگردان مىشدند و خداوند آنان را به وسيلهء حضرت مهدى - عليه السّلام - نجات مىداد .
كتابهاى ما مملو است از ( حكايات ) حاجيانى كه از كاروان بريدند و گم شدند و از زندگيشان مأيوس گشتند كه ناگهان وليعصر - عليه السّلام - دست آنان را گرفته و به آنان اطعام و سيرابشان نموده و آنان را با كسى كه طى الارض مىكرده در كمترين زمان به شهر و وطنشان رسانده است .
چنانچه روايت شده است كه مردى از « همدان » حجّ به جا آورد ، هنگامى كه به همراه قافله از مكّه بيرون آمد ، شب هنگام از قافله عقب ماند و در بيابان خواب او را گرفت . صبح كه از خواب بيدار شد ، هيچ اثرى از قافله نديد و نفهميد كاروان از كدام سو رفته است سرگردان شد و از زندگى خود مأيوس گشت و چند روز بدون زاد و توشه ماند كه ناگهان امام زمان - عليه السّلام - را ديد و قلبش را آرام كرد و به او طعام داد و سيرابش نمود ، سپس كمى از شب گذشته او را با كسى فرستاد كه دست او را گرفت و در مدت كوتاهى از شب به « اسدآباد » رساند و او دو ماه زودتر از ساير حاجيان به خانهء خويش رسيد .
او مىگفت : مثل اينكه زمين زير پايم حركت مىكرد . به خانوادهاش