5164 - عبد الله بن سنان و عبد الله بن بكير هر دو از امام صادق عليه السّلام روايت كردهاند كه از آن حضرت پرسيدند : آيا مؤمنى كه مؤمن ديگرى را عمدا بقتل رساند تو به دارد ( يعنى آيا توبه اش پذيرفته مىشود ؟ ) فرمود : چنانچه به جهت ايمانش ( تشيّعش ) او را كشته باشد ، چنين كسى توبه نخواهد داشت ، ولى اگر براى جهات ديگر ، يا از روى غضب يا امرى از امور دنيا باشد ، توبه اش آنست كه قصاص شود ، و اگر كسى اطلاع ندارد كه او قاتل است ، خود نزد اولياء مقتول برود و نزد آنان بقتل خويشاوندشان اقرار كند ، پس اگر او را عفو كردند و او را قصاص نكردند ، ديهء مقتول را بايشان تسليم كند ، و برده اى هم ( بعنوان كفّاره ) آزاد نمايد ، و دو ماه پى در پى روزه بگيرد ، و شصت مسكين را هم سير كند ، و توبه نمايد ( براى عمل ) قتل عمد بسوى خداوند عزّ و جلّ .
شرح : « اين خبر دلالت دارد كه اگر كسى شخصى را براى ايمانش بكشد ، توبه ندارد ، و از براى جهات ديگر نيز كفّارهء جمع بايد بدهد ، و ديگر اينكه خود حقّ اختيار يكى از قصاص يا ديه را ندارد بلكه اختيار با اولياء مقتول است » .
5165 - سعيد ازرق گويد : امام صادق عليه السّلام در بارهء كسى كه مؤمنى را بناروا مىكشد ، فرمود : هنگام مرگ او را گويند بمير بهر مردنى كه خواهى ، خواهى يهودى بمير ، و خواهى نصرانى ، و خواهى بدين مجوس .
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 456
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٤٥٦