است ) ( مريم : 32 ) ؛ و قتل نفس كه حرام كرده است خداى آن را مگر در موردى كه بجا و حقّ است
چنان كه ميفرمايد : * ( وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُه جَهَنَّمُ خالِداً فِيها ) * تا آخر آيه « ( و هر كس مؤمنى را از روى عمد ( براى اينكه مؤمن است ) بكشد سزاى او دوزخ است كه در آن هميشه بماند ) ( نساء : 92 ) ؛ و نسبت ناروا بپاكدامنان دادن ، زيرا كه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد : * ( إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ) * ( همانا آنان كه نسبت ناروا به پاكدامنان بىخبر و مؤمن ميدهند در اين جهان و جهان آخرت مورد لعن و نفرين باشند و براى آنها عذاب بزرگى در كمين است ) ( نور :
23 ) ؛ و خوردن مال يتيم به ستم ، چه قول خداوند است كه * ( إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيراً ) * ( آرى آن كسانى كه اموال يتيمان را بستم و زور تصرّف مىكنند اينان چنانست كه در شكمهاى خود آتشى را انباشته مىسازند و به زودى به آتشى كه در دوزخ براى ايشان مهيّا شده خواهند رسيد ) ( نساء : 9 ) ؛ و فرار و گريختن از ميدان نبرد با دشمنانى كه براى مبارزه با مسلمانان برخاستهاند ، زيرا خداوند عزّ و جلّ مىفرمايد : * ( وَمَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَه إِلَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ الله وَمَأْواه جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ) * ( و هر كه در روز جنگ به آنها پشت نموده و بگريزد - مگر اينكه از ميمنه به ميسره يا از قلب به جناح يا از فرقه اى به يارى گروهى ديگر از مسلمين رود - به طرف خشم و غضب پروردگار فرار كرده و جايگاهش دوزخ است و بد منزلگاهى است ) ( انفال : 16 ) ؛ و خوردن ربا زيرا كه خداى تعالى ميفرمايد : * ( الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا ) *
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 283
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٢٨٣