تو گفتى آن كه غم روزگارش از دل رفت * ز بوسهاى كه ز رخسارهء پسر برداشت
دو سبط ختم رسولان ، دو رهبر خلقند * زهى امام كه نسبت از آن دو رهبر داشت « 1 »
سلام عالم و آدم بر او كه جابر نيز * بر او سلام ، ز فرمودهء پيمبر داشت
نشان زهد على را به مسجد و محراب * بيان علم نبى را به روى منبر داشت
مرا چه حدّ سخن در مقام دانش او * كه مكتبش چو هشام فقيهپرور داشت
وجود او ، به همه ما سوا مقدّم بود * اگرچه خلقت او را خدا مؤخّر داشت
به علم او كه شكافندهء علوم نبى است * خداى رونق اسلام را مقرّر داشت
درون سنگر علم و عمل قيام نمود * بسى مبارزهها كاندرين ، دو سنگر داشت
ز آزمايش پرتاب تير ، شد معلوم * كه آن امام همى دست و تيغ حيدر داشت
چه داغها كه به جان و دلش ز غمها بود * چه خاطرات كه از كربلا به خاطر داشت
كمال و معرفتى را كه يافت « روح خدا » * ز قطرهاى است كه از بحر علم او برداشت
هامش
( 1 ) - حضرت باقر ( ع ) از طرف مادر به سبط اكبر ، امام حسن ( ع ) و از طرف پدر به امام حسين ( ع ) نسب مىرساند .