جانها به فداى تو كه بر يارى قرآن * بودى به جهان مجرى فرمان پيمبر
در كوفه شد از خطبهء غرّاى تو ويران * كاخ ستم زادهء سفيان ستمگر
از شام غم انگيز تو عالم همه حيران * در قيد اسارت شدت آفاق مسخّر
اى سرور و سر خيل زنان يار يتيمان * اى كشتى طوفانزده را حلم تو لنگر
انگشت به دندان شده از صبر تو ايوب * در خدمت تو بسته كمر مريم و هاجر
اى شمسهء ايوان جلالت كه فلك را * بر خاك قدوم تو ز اخلاص بود سر
كس را بجز از درگه لطف تو نشايد * كز بهر گدايى برود بر در ديگر
مردانى از آن چشم به احسان تو دارد * كز لطف پناهش بدهى در صف محشر « * »
هامش
* فروغ ايمان ، مجموعهء شعر ، محمد على مردانى ، مؤسسهء امير كبير ، تهران ، 1367 ه . ش ، ص 180 .