شماره ترتيب / نام گويندگان / مطلع قصايد و اشعار / صفحه
17 / صباحى بيدگلى /
طوس اين يا وادى ايمن كه مىبينم ز دور
/ 88
18 / صباى كاشانى /
شبانگه فرو هشت چون پرده بيضا
/ 92
19 / خالد نقشبندى /
اين بارگاه كيست كه از عرش برتر است
/ 97
20 / خاور دنبلى /
اى رخت افروخته طلعت ماه تمام
/ 99
21 / صحبت لارى /
ريزد ز شوق جانان خيزد ز ياد منزل
/ 101
22 / وصال شيرازى /
قضا بس تيز چنگال است و سندان خاى دندانش
/ 107
23 / قاآنى شيرازى /
زهى به منزلت از عرش برده فرش تو رونق
/ 112
24 / سروش اصفهانى /
دم بهار بياراست باغ چون طاووس
/ 117
25 / هماى شيرازى /
زهى بارگاهت بر از عرش اعظم
/ 120
26 / مشتاقى نائينى /
اين معبد ملائكه يا عرش كبرياست
/ 122
27 / روشن اردستانى /
يا رب منم گرفته در اين آستانه جا
/ 125
28 / شباب شوشترى /
نوبهار امساله صدره به ز پيرار است و پار
/ 128
29 / جيحون يزدى /
خورشيد گريزان بودت در خم گيسو
/ 132
30 / فنا تفرشى /
كشيد قايد توفيق سوى طوس عنانم
/ 134
31 / صبورى كاشانى /
نوروز فراز آمد با لالهء بستانى
/ 138
32 / حكيم صفاى اصفهانى /
امروز باز گيتى در نشو و در نماست
/ 140
/ /
شب قدر ما آن زلف چنو شام سياست
/ 145
/ /
فارس فحل منم حكمت يكران منست
/ 148
33 / طرب شيرازى /
دوباره دور جوانى گرفت عالم پير
/ 151
/ /
اى خاك طوس مدفن سبط پيمبرى
/ 154
34 / اديب الممالك /
جهان جوان شد و عمر دوباره باز آورد
/ 156
35 / قنبر طبسى /
سحر چون رايت ظلمت نگون گرديد و ناپيدا
/ 158
36 / ذوقى اصفهانى /
چو بلبل سحرى از جگر كشيد آواز
/ 160
37 / اديب نيشابورى /
روز جشن سده است اى پسر ماه نژاد
/ 162
38 / ضيائى /
حبّذا بارگاه عرش مثال
/ 165