الشّاهد بكمال فضله الأحباب و الأعادى
آن حضرت گواهست بر كمال فضل و بزرگى او و دوستان و دشمنان .
يعنى آن حضرت در كمال ، چنان متعيّن و ممتاز بوده كه دوست و دشمن بر آن گواهى مىدادهاند . امّا دوستان خود ظاهر است ؛ و امّا دشمنان خود بواسطهء آنكه كمال فضل آن حضرت چنان ظاهر بوده كه دشمنان هم در مقام اقرار شهادت بودهاند .
و هيچكس را از آن به هيچ وجه استنكافى و امتناعى نبوده و كمال فضل آن است كه دشمن بدان معترف گردد ، بلكه بر آن گواهى دهد . چنانچه گفتهاند : الحسن ما شهدت به الضّرات . يعنى حسن آن است كه زنان شوهر « 1 » بدان گواهى دهند .
ملجأ أوليائه بولائه يوم ينادى المنادى
آن حضرت پناه و محل التجاء دوستان خود است به دوستى و محبت كه با ايشان دارد .
يا آنكه پناه دوستان خود است به واسطهء دوستى كه محبّان با او دارند ، در روزى كه ندا كند منادى .
و مراد روز قيامت است يعنى در روز قيامت آن حضرت پناه دوستان و احباب خود خواهد بود بواسطهء و لامحبّتى كه با او دارند . و اين اشارتست بدان كه دوستان و ارباب تولاى اهل بيت روز قيامت كه منادى « يوم ندعوا كلّ اناس بامامهم » ندا كند و هر كس را به امام خود بخواند در پناه آن ائمه بزرگ مقدار خواهند بود . اللهم احشرنا فى زمرتهم .
أبى الحسن علىّ النّقى هادى بن محمّد « النقى »
كنيت آن حضرت ابو الحسن است ، همچو كنيت جدّ خود ، على بن موسى عليه السّلام ؛ و آن حضرت را از اولاد ، امام حسن عسكرى عليه السّلام بوده كه بعد از آن حضرت امام است .
و والدهء آن حضرت ام الولد بوده و از جمله القاب آن حضرت يكى نقى است يعنى پاكيزه از جميع عيوب . و اين اشارتست به عصمت و طهارت آن حضرت و پاكيزگى از عيوب حسبى نسبى با آنكه آن حضرت نقاوه و برگزيدهء ائمهء عظام و اجداد كرام خود است . ديگر از القاب آن حضرت هادى است زيرا كه او را نمايندهء مردمان است ،
هامش
( 1 ) . مقصود هوو مىباشد .