الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا ( إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ )
156 / 2 732
آنان كه چون به حادثه سخت و ناگوارى دچار شوند ( صبورى پيش گرفته ) و گويند ما به فرمان خدا آمدهايم و بسوى او بازمىگرديم .
وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ
18 / 34 747
و مقدر كرديم ما در آن رفتن مردم را
لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشى
44 / 20 749
تا شايد ياد بياورد يا بترسد
وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً
97 / 3 747
و هر كه در آنجا داخل شود ايمن گردد
لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ . . .
25 / 9 763
به راستى يارى كرد شما را خدا در محلهاى زيادى و روز جنگ حنين . . .
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يُهاجِرُوا ما لَكُمْ مِنْ وَلايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ
72 / 8 769
و آنان كه ايمان آوردند و هجرت نكردند نيست براى شما از دوستى ايشان چيزى
ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ
38 / 6 770
تقصير نكرديم در كتاب از چيزى
وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ وَ أَيُّوبَ . . .
الخ 84 / 6 770
و از ذريهاش داوود و سليمان و ايوب ( همه از صالحيناند )
فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ . . .
الخ 61 / 3 771
پس بگو بيائيد ما و شما با فرزندان و زنان خود به مباهله برخيزيم . . .
سَمِعْنا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقالُ لَهُ إِبْراهِيمُ
60 / 21 771
شنيديم جوانى را كه به ياد آورد ايشان را گفته مىشد به او ابراهيم
وَ كَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ
75 / 6 772
و نيز داديم ابراهيم را پادشاهى آسمانها و زمين را و تا بوده باشد از يقين كنندگان
فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ فَقالَ إِنِّي سَقِيمٌ
88 / 37 772
پس نگريست نگرستنى در ستارگان ، پس گفت من بيمارم