اين معنى گفت :
لنصر بن دهمان الهبيدة مائة * و تسعين حولا « 1 » ثمّ ضاء أضاءتا
و عاد سواد الرّأس بعد بياضه * و راجعه شرخ « 2 » الشّباب الّذى فاتا
و راجع عقلا بعد ما مات عقله * و لكنّه من بعد ذا كلّه ماتا
گويد : نصر بن دهمان صد و نود ( 190 ) سال عمر كرد ، آنگاه جوان شد و مويش سياه گشت و عقلش بازآمد .
جعشم بن عون بن جذيمه
ديگر از معمّرين جعشم بن عون بن جذيمه است كه مدتى دراز زندگانى يافت و اين شعر بگفت :
حتّى متى جعشم فى الاحياء * ليس بذى أيد « 3 » و لا غناء
هيهات ما للموت من دواء
گويد : چند با فقر و مسكنت زنده خواهم بود ؟ براى مرگ دوائى نيست كه بميرم و برهم .
ثعلبة بن كعب
ديگر از معمرين ثعلبة بن كعب بن كعب بن عبد الاشهل الاشوس است و او دويست ( 200 ) سال زندگانى يافت . و در پيرى خود اين شعر گفته :
لقد صاحبت اقواما فامسوا * خفاتا « 4 » ما يجاب لهم دعاء
مضوا قصد السّبيل فخلفونى * فطال علىّ بعد هم الثواء « 5 »
فاصبحت الغداة رهين بيتى * و خلّفنى من الموت الرّجاء
گويد : مصاحبت كردم با مردم بسيار كه همه بمردند و من فراوان در منزل خود
هامش
( 1 ) . حول : به معنى سال است .
( 2 ) . شرخ : اول جوانى و اول كار .
( 3 ) . قوه و نيرو .
( 4 ) . خفات : مردن به مرگ مفاجات .
( 5 ) . ثواء : اقامت و ماندن .