يعنى : « به عزت و جلالم و عظمت و كبرياييم و نور و برترى و مقام والايم سوگند ! كه هيچ بندهاى خواستهء خودش را بر خواستهء من مقدم نكرد مگر آنكه كارش را پراكنده مىگردانم و دنيا را برايش پذيرفته ، قلبش را بدان مشغول مىسازم و از دنيا جز به مقدارى كه برايش مقدّر كردهام به او روزى نخواهم داد و به عزت و جلالم و عظمت و كبريايم و نور و برترى و مقام والايم سوگند ! كه هيچ بندهاى خواستهء مرا بر خواستهء خويش مقدم نكرد مگر آنكه ملائكه را به حفاظت او گماردم و آسمانها و زمين را عهدهدار تأمين روزى او ساختم ، پشت سر معاملهء هر معاملهگرى من نفع او را در نظر مىگيرم ( چنين بندهاى ) دنيا به طرفش مىآيد و به او ميل و رغبت نشان مىدهد » .
« ابو سعيد خدرى » گويد : شنيدم رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - هنگام بازگشتش از احد ، در حالى كه مردم گردش را گرفته بودند و بر درختى در آن محل تكيه كرده بود ، مىفرمود :
812 - « ايّها النّاس ، اقبلوا على ما كلّفتموه من اصلاح آخرتكم ، و اعرضوا عمّا ضمن لكم من دنياكم ، و لا تستعملوا جوارحا غذيت بنعمته في التّعرّض لسخطه بمعصيته ، و اجعلوا شغلكم في التماس مغفرته ، و اصرفوا همّتكم بالتّقرّب الى طاعته ، من بدأ بنصيبه من الدّنيا فانّه نصيبه من الآخرة و لم يدرك منها ما يريد ، و من بدأ بنصيبه من الآخرة وصل اليه نصيبه من الدّنيا و ادرك من الآخرة ما يريد »
. يعنى : « اى مردم ! به اصلاح آخرت كه تكليف شماست روى كنيد و از دنيايى كه برايتان تضمين گرديده ، اعراض نماييد ، مبادا اعضا و جوارحى كه با نعمت الهى تغذيه شدهاند را در گناه و فراهم آوردن خشم الهى به كار بنديد ، به مغفرتطلبى از او مشغول باشيد و همّتان را در نزديك شدن به طاعتش صرف نماييد .
هر كس كه از اوّل به دنبال بهرههاى دنيايى باشد ، بهرههاى اخروىاش نيز در دنيا به او داده خواهد شد و با اين حال ، به آنچه مىخواهد نمىرسد ، اما كسى كه از اوّل به دنبال بهرههاى اخروى باشد ، هم بهرهء دنيايى به او داده خواهد شد و هم به
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 534
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٥٣٤