اينان همان غافلانند » .
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْها وَ نَسِيَ ما قَدَّمَتْ يَداهُ إِنَّا جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدى فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذاً أَبَداً
« 1 » .
يعنى : « كيست ستمكارتر از كسى كه متذكر آيات پروردگارش گرديد اما از آن اعراض نمود و كارهاى گذشتهاش را فراموش كرد ، ما هم ( در مقابل ) بر قلبهايشان پوشش افكنديم تا نفهمند و گوشهايشان را سنگين نموديم ، اگر اينان را به هدايت بخوانى ، هرگز هدايت نخواهند يافت » .
« كسروى » گويد : اين را به مردى از اهل « همدان » آموختم كه « ديلم » او را اسير كردند بود ، اين سه آيه را متذكر شد ، مىگويد : از محلهها و كمينگاههايشان مىگذشتم ولى نه مرا مىديدند و نه چيزى به من مىگفتند تا به ديار اسلام وارد شدم .
« ابو منذر » گويد : آن را به قومى كه در كشتى سوار شده از كوفه به بغداد مىرفتند ، آموختم ، به همراه آن قوم ، هفت كشتى خارج شده بود ، از آن هفت تا شش كشتى مورد دستبرد راهزنها قرار گرفت ولى آن كشتى كه اين آيات در آن خوانده شده بود ، سالم ماند .
در روايتى آمده است : مردى كه از او سؤال شد اين آيات در كجاى قرآنند ، حضرت خضر - عليه السّلام - بود .
ى - براى گشوده شدن كسى كه بسته شده ، اين آيات بر كاغذ نوشته بر او آويزان گردد :
- بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم
إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ
هامش
( 1 ) سورهء كهف ، آيهء 57 .