فصل سوّم : مداومت بر حفظ قرآن
بر كسى كه قرآن را حفظ كرده ، سزاوار است بر تلاوتش مداومت داشته باشد و آن را فراموش نكند تا مبادا از اين راه روز قيامت ، تأسف و حسرت گريبانگيرش گردد .
« عبد اللَّه بن مسكان » از « يعقوب احمر » روايت كرده است كه گفت : به حضرت صادق - عليه السّلام - عرض كردم : فدايت شوم ! رنجها و مصيبتهايى به من مىرسد كه بسيارى از چيزهاى خوب را فراموش مىكنم و برايم باقى نمىماند ، حتى مقدارى از قرآن نيز از دستم رفته است - راوى گويد : نام قرآن را كه بردم حضرت ناراحت شده فرمودند :
760 - « انّ الرّجل لينسى السّورة من القران فتأتيه يوم القيامة حتّى تشرّف عليه من درجة من بعض الدّرجات فتقول : السّلام عليك ، فيقول : و عليك السّلام ، من أنت ؟ فتقول : انا سورة كذا و كذا ضيّعتنى و تركتنى ، اما لو تمسّكت بى بلغت بك هذه الدّرجة ثمّ اشار باصبعه ثمّ قال : عليكم بالقران فتعلّموه فانّ من النّاس من يتعلّم ليقال : فلان قارئ ، و منهم من يتعلّمه و يطلب به الصّوت ليقال : فلان حسن الصّوت و ليس في ذلك خير ، و منهم من يتعلّمه فيقوم به في ليله و نهاره و لا يبالى من علم ذلك و من لم يعلمه » .
يعنى : « فردى سورهاى از قرآن را فراموش مىكند ، روز قيامت همان سوره در درجهاى از درجات بر او مشرف مىشود و مىگويد : السّلام عليك . او در جواب مىگويد : و عليك السّلام ، تو كيستى ؟ مىگويد : فلان سوره و فلان سورهاى