« زرارة » از امام باقر يا امام صادق - عليهما السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
660 - « لا يكتب الملك الّا ما سمع ، و قال اللَّه :
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً
، فلا يعلم ثواب ذلك الذّكر في نفس الرّجل غير اللَّه لعظمته »
. يعنى : « فرشته نمىنويسد مگر آنچه به گوشش برسد كه خداوند متعال فرمود : پروردگار خويش را در درون جانت ، به زارى و ترس ياد كن . بنا بر اين ، بجز خداى منّان ، كسى ثواب اين ذكر درونى را نمىداند ، به خاطر عظمتى كه اين ذكر دارد » .
در روايت آمده است كه در جنگى ، لشكر رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - همين كه به سرزمينى رسيدند ، با صداى بلند شروع كردند به تهليل و تكبير ، حضرت فرمود :
661 - « يا ايّها النّاس ، اربعوا على انفسكم ، اما انّكم لا تدعون اصمّا و لا غائبا و انّما تدعون سميعا قريبا معكم »
. يعنى : « اى مردم ! صبر كنيد ، آگاه باشيد كه شما فرد ناشنوا يا غايبى را نمىخوانيد ، بلكه خداى شنوا و نزديكى را مىخوانيد كه با شماست » .