و به موسى - عليه السّلام - وحى كرد و فرمود :
445 - « و ابك على نفسك ما دمت في الدّنيا ، و تخوّف الحطب و المهالك ، و لا تغرّنّك زينة الحياة الدّنيا و زهرتها »
. يعنى : « تا وقتى كه در دنيا هستى ، بر خودت گريه كن ، از چيزهايى كه موجب آتش و هلاكت مىشود ، بترس و مبادا زينت و زيبائى زندگانى دنيايى ، تو را بفريبد » .
و به عيسى - عليه السّلام - فرمود :
446 - « يا عيسى بن البكر البتول ، ابك على نفسك بكاء من قد ودّع الاهل و قلى الدّنيا و تركها لاهلها و صارت رغبته فيما عنه الهه »
. يعنى : « اى عيسى بن مريم ، بر خودت گريه كن ، مانند گريهء كسى كه مىخواهد با خانوادهاش خداحافظى و وداع كرده ، دنيا را رها و آن را براى اهلش ترك نمايد و ميل و رغبتش در چيزهايى است كه نزد خدايش دارد » .
از امير المؤمنين - عليه السّلام - نقل است كه فرمود :
447 - « لمّا كلّم اللَّه موسى - عليه السّلام - قال : الهى ما جزاء من دمعت عيناه من خشيتك ؟ قال : يا موسى ، أقي وجهه من حرّ النّار ، و امنه يوم الفزع الاكبر »
. يعنى : « آن هنگام كه خداوند متعال با موسى - عليه السّلام - سخن مىگفت :
كليم حق پرسيد : خدايا ! پاداش كسى كه اشك چشمانش از هراس تو بريزد چيست ؟ فرمود : اى موسى ! چهرهاش را از گرماى آتش جهنم حفظ مىكنم و روزى كه فريادها در آن روز بلند است او را امان مىدهم » .
امام صادق - عليه السّلام - فرمود :
448 - « كلّ عين باكية يوم القيامة الّا ثلاث عيون : عين غضّت عن محارم اللَّه ، و عين سهرت في طاعة اللَّه ، و عين بكت في جوف الليل من خشية اللَّه
» . يعنى : « هر چشمى روز قيامت گريان است مگر سه چشم : چشمى كه محارم الهى را نبيند ، چشمى كه در راه اطاعت خدا ، شب را به صبح برساند و چشمى كه در
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 283
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٢٨٣