وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ
« 1 » .
يعنى : « هر گاه بندگانم در بارهء من از تو سؤال كردند ( بگو كه ) من نزديكم و به نداى كسى كه مرا بخواند ، پاسخ مىدهم ، پس اينان بايد مرا بخوانند و به من ايمان بياورند تا ارشاد گردند » .
حال كه كلام به اين آيهء شريفه از قرآن كريم رسيد ، خوب است نكاتى را در بارهء آن متذكر شويم :
اوّل - جملهء : « هر گاه بندگانم از تو در بارهء من سؤال كردند » ، كنايه است به اينكه خوب است بندگان من ، از من سؤال كنند .
دوّم - خداوند متعال در پاسخ نفرمود : « بگو من نزديكم » ( به مناسبت اينكه اوّل آيهء خطاب به پيامبر است ) بلكه جهت تسريع در پاسخ بندگان ، كلمه « بگو » را حذف كرده مستقيما فرمود : « من نزديكم » .
سوّم - بر سر جواب ، حرف « فاء » در آورد كه دلالت بر عدم فاصله دارد .
چهارم - پروردگار سبحان خودش مستقيما پاسخ داد و اين نشانهء منزلت و شرف دعا نزد ذات اقدس اللَّه است .
در همين باره امام باقر - عليه السّلام - مىفرمايد :
« لا تملّ من الدّعاء فانّه من اللَّه به مكان »
« 2 » .
يعنى : « از دعا خسته مشو ، چون نزد خدا ارزش دارد » .
و در پاسخ « بريد بن معاويه » كه از آن حضرت پرسيده بود آيا دعاى بيشتر بهتر است يا قرائت قرآن بيشتر ؟ فرمود :
14 - كثرة الدّعاء افضل ثمّ قرأ :
قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ »
.
يعنى : « دعاى بيشتر بهتر است ، چون خداوند فرمود : اى پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - بگو اگر دعايتان نبود ، پروردگار من به شما اهميتى نمىداد » .
هامش
( 1 ) سورهء بقره ، آيهء 186 .
( 2 ) در حديث 526 خواهد آمد .