تشويق بر دعا در آيات و روايات
آيات
قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ
« 1 » .
يعنى : « اى پيامبر ! بگو اگر دعايتان نبود ، پروردگار من به شما اهميتى نمىداد » .
وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ
« 2 » .
يعنى : « پروردگارتان مىگويد : مرا بخوانيد تا اجابتتان كنم . مسلّما آنانى كه از پرستش و عبادت من سركشى مىكنند ، به زودى با خوارى به جهنّم در مىآيند » .
در اين آيهء شريفه ، خداوند متعال « دعا » را عبادت خوانده ( يعنى اگر كسى با خدايش سخن بگويد ، عبادت كرده ) و سركشان از عبادت را به منزلهء كافر قرار داده است .
وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً
« 3 » .
يعنى : « خداى را از روى بيم و اميد ، بخوانيد » .
-
وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي
هامش
( 1 ) سورهء فرقان ، آيهء 77 .
( 2 ) سورهء مؤمن ، آيهء 60 .
( 3 ) سورهء اعراف ، آيهء 56 .