يعنى : « كسى كه فرزندش را ببوسد ، حسنهاى برايش خواهد بود . و هر كس شادش كند ، خداوند متعال روز قيامت او را شاد خواهد نمود . و هر كه به فرزندش قرآن بياموزد پدر و مادر را صدا زده دو جامه بر تنشان خواهند كرد كه از نور آن دو ، چهرهء اهل بهشت روشن مىگردد » .
فردى نزد رسول خاتم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - آمد و گفت : من تاكنون هيچ بچهاى را نبوسيدهام ، وقتى اين مرد برگشت ، حضرت فرمود :
208 - « هذا رجل عندنا من اهل النّار »
. يعنى : « اين مرد ، نزد ما اهل آتش است » .
روزى آن حضرت ، مردى از انصار را ديد كه يكى از دو فرزندش را بوسيد و ديگرى را رها ساخت ، فرمود :
209 - « هلّا واسيت بينهما ؟ »
. يعنى : « چرا بين اين دو مساوات برقرار نمىكنى ؟ » .
فردى گويد : نزد امام ابو الحسن موسى كاظم - عليه السّلام - از فرزندم شكايت كردم ، فرمود :
210 - « لا تضربه و اهجره و لا تطل » .
يعنى : « او را نزن ، بلكه از او دورى نما ( و قهر كن ) ولى اين را نيز طول مده » .
رسول خدا هر روز صبح بر سر فرزندانش و فرزندان و فرزندانش دست مىكشيد ، يك روز كه با مردم نماز مىگزارد ، دو ركعت آخر را كوتاه نمود ، وقتى نماز پايان پذيرفت ، به آن حضرت عرض كردند اى رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - نماز را كوتاه خواندى ، آيا در اين رابطه دستور تازهاى رسيده است ؟ فرمود :
211 - « و ما ذاك ؟ »
. يعنى : « مگر چه شده ؟ » گفتند : دو ركعت آخر را با تخفيف خواندى ؟ فرمود :
- « او ما سمعتم صراخ الصّبىّ ؟ »
.
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 146
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص١٤٦