( 1 ) 3 - و نيز بسند سابق از امير المؤمنين عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : اى گروه مردم همانا خداوند متعال عذاب نكند توده و عموم مردم را بگناه عدّهاى اندك و خاصّ هر گاه در پنهانى و بدون اينكه مردمان آگاه شوند مرتكب آن شوند ، أمّا هر گاه آن جمعيّت اندك عمل زشت را آشكارا انجام دهند ، و تودهء مردم بر ايشان عيب نگيرند و آنان را سرزنش نكنند هر دو دسته از جانب خداوند متعال مستحقّ عقوبت شوند .
و نيز فرمود : هنگامى كه بيدادگرى مردى را از روى ظلم و دشمنى مىزند و يا بقتل مىرساند و يا مظلومى را شكنجه مينمايد در آنجا حاضر نشويد ، زيرا يارى مؤمن بر مؤمن هنگامى كه حاضر باشد واجب است ، و عافيت و غير مكلّف بودن آسانتر باشد مادامى كه حجّت بر تو تمام نشده .
و فرمود : هنگامى كه در ميان بنى اسرائيل سستى پديد آمد چنان بود كه مرد برادر دينى خود را مرتكب گناه ميديد و او را نهى ميكرد و وى دست برنميداشت ، ولى اين كار موجب آن نميشد كه نهىكننده را از همغذائى و همنشينى و همپيالگى با مرتكب گناه باز دارد ، تا اينكه خداوند دلهاى آنها را با يك ديگر مخالف كرد و با هم دشمن نمود ، و در بارهء آنها اين آيه را نازل فرمود
لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ