امامت كرد در جامع عبّاسى مدّت سى و دو سال ، ازهد اهل زمان خود بوده ، چهل سال روزه گرفته و به اندك چيزى تعيّش كرده و در مدّت عمر خود در مجلس حكّام و سلاطين داخل نشده مگر يك شب به جهت محاجّه با ميرزا على محمّد باب .
اخذ كرده بود علم فقه را از محقّق قمى و شيخ محمّد تقى صاحب حاشيه بر معالم ، و علم حكمت و كلام را از مولى على نورى و ملّا محراب و ملّا اسماعيل خاجويى . در سنهء هزار و دويست و هفت متولّد شده و در چهاردهم رجب سنهء هزار و دويست و هفتاد و دو بعد از تحويل به شش ساعت وفات فرمود . و عجب آن است كه والد ماجدش مير محمّد رضا و جدّ امجدش ميرزا ابو القاسم نيز هر كدام بعد از تحويل [ شمس ] به شش ساعت وفات كردند رضوان اللّه عليهم اجمعين .
و نافلهء ايشان عالم فاضل كامل حاجّ مير محمّد صادق بن حاجّ مير محمّد حسين بن مير محمّد صادق مذكور است كه مقامش در علم مقامى است رفيع . مانند آباى امجادش در اصفهان به تدريس و نشر علم اشتغال داشت تا سال گذشته كه سنهء يك هزار و سى صد و چهل و هشت باشد به رحمت ايزدى پيوست .
ذكر مير محمّد صالح فرزند ديگر مير اسماعيل مير عماد الدّين محمّد و ذكر اولاد و اعقاب او
: همانا مير محمّد صالح از زوجهء خود سيّدة النّساء بنت سيّد حسين حسينى كه منتسب به گلستانه است دو فرزند بود : سيّد عبد الواسع و سيّد محمّد رفيع ، سيّد محمّد رفيع مشغول به عبادت بود ، هشتاد و هشت سال عبادت كرد و در اصفهان وفات نمود و در مقبرهء بابا ركن الدّين مدفون گشت ، و سيّد محمّد صالح والدش در اوايل شباب وفات كرد و در خاتون خاتونآباد با سيّد حسين پدر زوجهء خود در جنب بقعهاى كه منسوب است به اين محمّد حنفيّه مدفون گشت .
و امّا مير عبد الواسع بن مير محمّد صالح . سبط او مير محمّد حسين در ترجمهء او گفته كه جدّم سيّد عبد الواسع عالم عامل ورع متعبّد ، ماهر در فنون علم و انحاء نحو