فصل اوّل : در بيان ولادت آن حضرت است
مشهور آن است كه ولادت حضرت امام حسن عليه السّلام در شب سه شنبه ، نيمهء ماه مبارك رمضان سال سيّم « 1 » هجرت واقع شد ، و بعضى سال دوّم « 2 » گفتهاند .
اسم شريف آن حضرت حسن بود و در تورات شبّر است ، زيرا كه شبّر در لغت عبرى حسن است . و نام پسر بزرگ هارون نيز شبّر بود كنيت آن حضرت ابو محمّد است . « 3 » و القاب آن بزرگوار : سيّد ، و سبط ، و امين ، و حجّت ، و برّ ، و نقىّ ، و زكىّ ، و مجتبى ، و زاهد وارد شده است . « 4 »
و ابن بابويه به سندهاى معتبر از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام روايت كرده است كه چون امام حسن عليه السّلام متولّد شد ، حضرت فاطمه عليها السّلام به حضرت امير عليه السّلام گفت كه او را نامى بگذار .
هامش
( 1 ) نك : الارشاد مفيد ، ص 205 ؛ بحار الأنوار ، ج 43 ، ص 250 ، ح 26 به نقل از الارشاد ؛ المستدرك ، ج 15 ، ص 148 ، ح 1 ؛ نسب قريش ، ص 40 ؛ تاريخ بغداد ، ج 1 ، ص 141 ؛ اعلام الورى ، ج 1 ، ص 402 ؛ جلاء العيون ، ص 379 .
( 2 ) نك : اصول الكافى ، ج 1 ، ص 461 ؛ الدروس ، ص 153 ؛ تهذيب الاحكام ، ج 6 ، ص 39 ؛ بحار الأنوار ، ج 44 ، ص 144 .
( 3 ) تاريخ اهل البيت عليهم السّلام ، ص 137 ؛ طبق نقل اربلى در كشف الغمه ، ج 2 ، ص 144 ؛ طبقات الكبير ( ترجمه امام الحسن عليه السّلام ) ، ص 27 بعضى منابع نيز كنيهء امام را « أبو القاسم » دانستهاند . نك : مناقب ابن شهر آشوب ، ج 4 ، ص 33 ؛ العوالم ، ج 16 ، ص 29 .
( 4 ) نك : جلاء العيون ، ج 379 و در تاريخ اهل البيت ، ص 130 ؛ الامير ، ولى و كفى نيز ذكر شده است .