دستورات خداوند را عمل كنند ، ( 1 ) و قرآن مجيد هم فرمود :
إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ *
.
پس بنا بر اين حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله فقط مجرى اوامر خداوند بوده و تبليغ رسالت كرده است .
راوى گويد : عرض كردم : از شما حديثى از حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله ميرسد كه آن حديث در قرآن نيامده است ، و ليكن در سنت هست ، بار ديگر خلاف حديث اول نيز وارد ميگردد .
فرمود : پيغمبر اكرم از چيزهائى نهى كرد و نهى او با كتاب خدا موافقت كرد ، و به چيزهايى امر فرمود و آن اوامر جزء واجبات شد و اين واجبات با فرائض خداوند متعال در قرآن مجيد موافق درآمد .
اگر از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله در موردى نهى حرام وارد شد . و بار ديگر خلاف آن رسيد آن روايت خلاف قابل عمل نيست ، و همانطور است اگر در موردى امرى صادر شده و سپس خلاف آن وارد شود ، ما بر خلاف حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله حكمى صادر نميكنيم و اگر پيغمبر در موردى امر كرده و يا نهى نموده باشد ما بر خلاف آن جناب به حرمت و يا حليت آن رأى نخواهيم داد .
اگر ضرورتى ايجاب كند و يا موضوع خوف در ميان باشد بطور اضطرار و موقت ميتوان حلالى را حرام و يا حرامى را حلال كرد . ما تابع حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله ميباشيم ، همانطور كه نبى اكرم نيز از خداوند متعال متابعت ميكردند ، پروردگار ميفرمايد
ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا