( 1 ) از كتاب وصيت
( 2 ) 1 - عبد اللَّه بن صلت گويد : خليل بن هاشم والى نيشابور براى فضل بن سهل نوشت : يك نفر مجوسى در نيشابور فوت كرده و در وصيت خود نوشته مقدارى از اموال او را به فقراء بدهند .
قاضى نيشابور آن مال را گرفته و به فقراء مسلمانان تقسيم كرده است ، فضل ابن سهل اين موضوع را براى من نوشت و از او كسب تكليف كرد .
مامون در پاسخ او گفت : من در اين مورد نظرى ندارم و نمىدانم چه حكمى بدهم ، فضل موضوع را از حضرت رضا ( ع ) پرسيد .
امام رضا فرمود : آن مرد مجوسى كه براى فقراى مسلمانان وصيت نكرده است ، اكنون بايد به همان اندازه كه از مال او برداشته شده و به فقراى مسلمين تقسيم گرديده ، از اموال صدقات برداشته شود و به فقراء مجوس تقسيم گردد .
( 3 ) 2 - ريان بن شبيب گويد : مارده براى گروهى از نصرانيها وصيت كرد كه مقدارى از اموال او را به آنها بدهند ، اصحاب ما مىگفتند : اين مال را در ميان فقراء مسلمانان تقسيم كنيد ، من از حضرت رضا عليه السلام موضوع را پرسيدم .
فرمود : وصيت را همانطور كه موصى در نظر گرفته اجراء كنيد ، خداوند متعال ميفرمايد :
فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ
.