قيام داشته است ، و در راه او از ريختن خون خود دريغ نورزيده است ، و برادرش حسن بن سهل نيز سياستش پسنديده و روشش نيكو بوده است .
( 1 ) مامون فضل بن سهل را در برابر اعمالش پاداش نيكو داد ، و اموال زيادي به او بخشيد ، و ليكن همه اين اموال و جواهر كفاف خرج او را نميدهد ، و در خور مقام او نيست ، فضل بن سهل بواسطه علو همتش از دست زدن به مال و منال دنيا خوددارى ميكرد و دنيا را كوچك ميشمرد و به آخرت رغبت نشان ميداد .
از اين رو ، ما و مأمون به او علاقهمند شديم و موقعيت وى در نزد ما افزايش پيدا كرده زيرا فضل همواره در راه دين كوشش ميكرد و در جهاد با مشركين جديت نشان ميداد ، و با قدرت و تسلط تمام امور مملكت را اداره مينمود .
تدبير او در اصلاح امور و نيت درست وى و پاكى طينت و طرفدارى و مساعدت او از حق ، و تقوى و نيكوكارى فضل بن سهل واضح و روشن است .
امير المؤمنين مامون به فضل اعتماد كرد و ما هم به او اعتماد ميكنيم ، چون شايستگى او در امور دين و دنيا بر ما مسلم گرديد ، درخواست او را اجابت كرديم و كتاب « حباء و شرط » را براى او نوشتيم ، ما خداوند را در اين مورد گواه گرفتيم و كسانى كه از اهل بيت ما در مجلس حاضر بودند ، و همچنين فرماندهان لشكر و رجال كشور و دوستان ، و قاضيان و فقهاء و خواص امت و همه مردم را بر اين مطلب شاهد آوردم .
مامون دستور داد اين نامه را به همه بلاد و ولايات بفرستند ، و در همه جا منتشر كنند ، و در منابر خوانده شود تا همگان از مفاد اين كتاب اطلاع پيدا كنند .
مامون از من پرسيد تا اين نامه را بنويسم ، و معانى آن را براى مردم توضيح دهم و اين نامه در سه باب نوشته شد .
باب اول در بيان آثار و افعال فضل بن سهل است كه به خاطر انجام آن كارها
اخبار و آثار حضرت امام رضا ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 124
مساهمون: عزيز الله عطاردى
ص١٢٤