سياه ، و سفيانى از وادى يابس كه از وادىهاى شام است ، و اين سفيانى از نسل عتبة بن ابى سفيان است ، و اين ملعون پيش از اينكه خروج كند اظهار زهد خواهد كرد و به جامهء درشت به سر خواهد برد ، و به نان جو و نمك نيمكوفته قناعت خواهد نمود ، و مالها به مردمان خواهد بخشيد ، و به اين افعال دلهاى جهّال و ارذال « 1 » را جذب خواهد كرد ، و به خود مايل خواهد ساخت ، بعد از آن دعواى خلافت خواهد كرد ، و آن جاهلان و مردمان رذل دون با او بيعت خواهند كرد ، و از علماء آنان كه حق را پنهان دارند و باطل را آشكار كنند ، تابع جهّال و ارذال خواهند شد ، و تتبّع ايشان نموده ، سر بر خط فرمان سفيانى ملعون خواهند گذاشت ، پس خواهند گفت : آن علماى دين به دنيا فروخته كه : سفيانى بهترين اهل زمين است ، و چنان اتّفاق خواهد افتاد كه در روزى كه سفيانى در شام خروج كرده باشد يمانى در يمن با علمهاى سفيد خروج كند ، و اوّل كسى كه با سفيانى جنگ كند ، قحطانى خواهد بود ، پس قحطانى شكست يافته ، گريخته به يمن مراجعت نمايد ، و در دست يمانى كشته شود ، بعد از آن بعد از جنگهاى بسيار كه در ميان اصهب و جرهمى و سفيانى نابكار واقع گردد ، اصهب و جرهمى از سفيانى بگريزند ، و سفيانى از پى ايشان رفته ، ايشان را مقهور مىسازد ، و هر كس كه با سفيانى نزاع نمايد ، سفيانى او را مغلوب و مقهور گرداند ، الّا يمانى كه با او برنيايد پس سفيانى لشكرهاى بسيار به اطراف عالم بفرستد ، و شهرهاى بسيار را مسخر سازد ، و در قتل و فساد مبالغه نمايد ، و از براى آنكه ملك و پادشاهى را از خراسانى يعنى : سمرقندى كه از طرف خراسان با علمهاى سياه خروج كرده بگيرد به جانب روم اين سفيانى شوم در حركت آيد .
از اين حديث شريف چنان مستفاد مىشود كه در آن زمان سمرقندى بلاد روم را به تصرّف درآورده باشد ، امّا مشخّص و معلوم نيست كه قتال در ميان آن دو مضلّ
هامش
( 1 ) . ظاهرا اراذل باشد .