[ ترجمهء حديث بيست و چهارم : ]
حسين بن خالد گفت كه : حضرت امام رضا عليه السّلام فرمود كه : دين نيست آن كسى را كه او را ورع نيست ، و ايمان نيست كسى را كه او را تقيّه نيست ، و به درستى كه گرامىترين شما نزد حضرت حق تعالى آن كسى است كه بهتر به تقيّه عمل كند ، گفتند با آن حضرت كه : اى فرزند رسول خدا ! تقيّه تا كى بايد كرد ؟ فرمود كه : الى يوم الوقت المعلوم و آن روز خروج قائم ماست ، پس هر كس كه ترك تقيه كند پيش از خروج قائم ما ، نيست آن كس از ما ، گفتند : اى فرزند رسول خدا ! كيست قائم از شما اهل البيت ؟
فرمود كه : چهارمين از فرزندان من ، پسر سيّدهء اماء ، پاك مىگرداند خداى تعالى به او زمين را از جور ( يعنى : او را امداد مىنمايد تا زمين را از ستم پاك كند ) ، و پاكيزه مىسازد خداى تعالى به او زمين را از همهء ظلمى ، و اوست آن كسى كه شك كنند مردمان در ولادت او ، و او صاحب غايب بودن است پيش از خروجش ، پس چون خروج كند روشن شود زمين به نور او ، و ميزان عدل در ميان مردم گذاشته شود ، و ظلم نكند كسى بر كسى ، و اوست آن كسى كه زمين نورديده شود از براى او ، و او را سايهاى نباشد ، و اوست آن كسى كه منادى ندا كند از آسمان به خواندن مردمان به متابعت او ، چنان كه اهل مشرق و مغرب همه بشنوند ، و آن منادى گويد كه : بدانيد و آگاه باشيد كه حجّت خدا ظاهر شد نزد خانهء خدا ، بايد كه تابع شويد او را ، به درستى كه حق با اوست ، و در اوست ، و اشاره به اين معنى است كلام خداى - عزّ و جلّ - كه مىفرمايد :
إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ
« 1 » اللّهمّ ارزقنا لقاء حجّتك خاتم الأوصياء ، و السّلام على من اتّبع الهدى .
هامش
( 1 ) . سورهء شعراء آيه 4 .