بهنّ قط ! قال : هم الائمّة بعدى ، و إن قهروا ، أمناء معصومون ، نجباء أخيار ، يا بن عبّاس ! من أتى يوم القيمة عارفا بحقّهم ، أخذت بيده ، فأدخلته الجنّة ، يا بن عبّاس ! من أنكرهم أو ردّ واحدا منهم ، فكأنّما قد أنكرنى و ردّنى و من أنكرنى و ردّنى فكأنّما قد أنكر اللّه و ردّه ، يا بن عبّاس ! سوف يأخذ الناس يمينا و شمالا ، فإذا كان ذلك فاتّبع عليّا و حزبه ، فإنّه مع الحقّ و الحقّ معه ، فلا يتفرّقان حتّى يردا علىّ الحوض ، يا بن عبّاس ! ولايتهم ولايتى ، و ولايتى ولاية اللّه ، و حربهم حربى ، و حربى حرب اللّه ، و سلمهم سلمى ، و سلمى سلم اللّه ، ثمّ قال صلّى اللّه عليه و آله و سلّم :
يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ
« 1 » .
[ ترجمهء حديث هجدهم : ]
عبد اللّه عبّاس گفت كه : داخل شدم بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در حالتى كه امام حسن بر دوش شريف آن حضرت بود ، و امام حسين بر ران مباركش ، مىبوسيد ايشان را مكرّر ، و مىگفت : بار خدايا ! دوستدار آن كسى را كه دوست دارد ايشان را و دشمندار آن كسى را كه دشمن دارد ايشان را ، بعد از آن گفت : اى پسر عبّاس ! گويا نظر مىكنم به سياه و سفيد در هم آميختهء اين فرزندم حسين ( يعنى : موى مباركش ) كه رنگين شود از خونش ، و دعوت كند و كسى اجابتش نكند ، و يارى طلبد و كسى ياريش ننمايد ، گفتم كه : كى مرتكب اين فعل شود ؟ فرمود كه : اشرار امّت من كه نرساند و عطا ننمايد خداى تعالى به ايشان شفاعت مرا ، بعد از آن فرمود كه : اى پسر عبّاس ! هر كس زيارت كند حسين را در حالتى كه عارف باشد به حقّ او ( يعنى : او را امام مفترض الطاعة داند ) ، مىنويسد خداى تعالى از براى او ثواب هزار حجّ و هزار عمره ، بدان و آگاه باش كه هر كس زيارت كند حسين را حكم آن دارد كه مرا زيارت
هامش
( 1 ) . سورهء توبه آيهء 32 .