بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
ديباچه
سبحان ، يكى پادشاهى كه بساط عظمت او در اوهام انس و جان نگنجد :
وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً
( طه 109 ) احاطه نمىكنند او را از روى ، علم يعنى فرا نمىگيرد او را علم و دانش كسى و كيفيت و كميت در عتبهء « 1 » اجلال او موهوم و ممكن نباشد :
لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ
( شورى 9 ) نيست مانند او چيزى و اوست شنوا و بينا . يعنى دانا به هر شنيدنى و ديدنى .
و نقصان فنا و زوال و تغيير بر چهرهء كمال او ننشيند :
وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ
( الرحمن 27 ) يعنى فانى شود هر كه بر روى زمين است و باقى ماند وجه پروردگار تو ، يعنى ذات او كه خداوند بزرگى و اكرام است .
و آفتاب قدرت و جلال او به معين و وزير محتاج نگشت :
وَ اللَّهُ الْغَنِيُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ
( محمد 40 ) خداى تعالى توانگر است و شما فقراء .
و سرا پرده « 2 » علم او از سهو و غفلت و خجالت مبرا و معطل مانده : و
لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ
( بقره 256 ) و فرا نمىگيرد او را غنودگى « 3 » و خواب .
و طيلسان « 4 » سلطنت او جز ريسمان معدلت و مرحمت نباشد :
وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً
( كهف 47 ) و ستم نكند پروردگار تو احدى را .
و ذروه « 5 » اقدس او برتر از آنكه طاووسان عقول بشريت و ارواح و نفوس ملكيت بر
هامش
( 1 ) - عتبه : آستانه ، درگاه
( 2 ) - سرا پرده : بارگاه
( 3 ) - غنودگى : خواب آلودگى ، آرميدگى
( 4 ) - طيلسان : ردا ، جامه گشاد و بلند كه به دوش مىاندازند .
( 5 ) - ذروه : بلندى ، اوج ، بالاى هر چيزى