هر دو خداپرست و بتشكن بودند و جامعهء يهود تصور مىكرد كه بر اثر تقويت كلمهء اسلام مىتواند از حملات مسيحيان روم در امان باشد . از طرف ديگر ، ميان آنها و « اوسيان » و « خزرجيان » بستگىها و پيمانهاى ديرينهاى وجود داشت .
به همين دلايل پيامبر قراردادى داير بر وحدت مهاجر و انصار نوشت و يهوديان مدينه « 1 » نيز آن را امضا كردند . پيامبر آيين و ثروت آنها را طى شرايطى محترم شمرد و متن كامل پيمان را سيرهنويسان ضبط كردهاند . « 2 »
از آنجا كه اين قرارنامه يك سند تاريخى زنده است و كاملا حاكى است كه چگونه پيامبر اسلام به اصول آزادى و نظم و عدالت در زندگى احترام مىگذاشت و چگونه با اين پيمان يك جبهه متحد در برابر حملات خارج پديد آورده بود . ما در اينجا به نقاط حساس اين سند به عنوان يك پيروزى سياسى در جهان آن روز براى حكومت نوبنياد اسلام اشاره مىكنيم :
بزرگترين قرارداد و سند تاريخى
بسم اللّه الرحمن الرحيم پيمانى است كه « محمد » رسول خدا ، ميان مسلمانان قريش ، يثرب و كسانى كه از آنان پيروى كرده و با آنها به جهاد برخاستند منعقد ساخته است .
بند اول
1 . امضا كنندگان پيمان ، ملت واحدى را تشكيل مىدهند . مهاجران قريش ، به رسم سابق خويش قبل از اسلام در پرداختن خون بها باقى هستند . اگر فردى از آنها كسى را كشت ، يا فردى از آنان اسير گرديد ؛ بايد به كمك هم خون بهايش را بپردازند و اسير
هامش
( 1 ) . مقصود يهوديان دو قبيله اوس و خزرج است . پيامبر با يهوديان قبايل سهگانه : « بنى قين قاع » و « بنى النضير » و « بنى قريظه » پيمان جداگانه منعقد كرد بعدا يادآور مىشويم .
( 2 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 501 .